Μία Πνευματική Διάσταση στην Πολιτική (μέρος Α΄)

Τώρα που μπήκε το 2013 και γλιτώσαμε την καταστροφή του κόσμου, προτείνω σε όλους όσοι βλέπουν αυτό το ποστ, να βγάλουμε από μέσα μας τις παλιές, απαρχαιωμένες και κλισέ ταμπέλες του "Διαφωτιστικού" μας παρελθόντος: "Αριστερά" "Δεξιά" "Αναρχία" "Εθνικισμός" "Κεντροαριστερά" κλπ, ταμπέλες κάτω από τις οποίες στενάζει εδώ και πόσες δεκαετίες η βασανισμένη Ανθρωπότητα και η κατεστραμμένη Φύση, ταμπέλες και πολιτικά δόγματα που στ ονομά τους χύθηκε αίμα άφθονο, απείρως περισσότερο από την εξίσου ανούσια και στρεβλή μάχη των θρησκειών, ταμπέλες που τόσα χρόνια δημιουργούν ψεύτικους διαχωρισμούς ανάμεσα στους ανθρώπους, στημένες διαφορές ανάμεσα σε συλλογικότητες και ομάδες, κατηγορίες σκέψης και συστήματα κατασκευής υπηκόων και υπόδουλων σε μία ιδεολογία που διεκδικεί το αλάθητο του Πάπα, αντικοινωνικές νοοτροπίες που εμπεριέχουν πολλή βία, καμμία ανοχή απέναντι στη διαφορετική γνώμη και στάση ζωής, ξεπερασμένα πολιτικά και οικονομικά μοντέλα που είναι καταδικασμένα από χέρι προς παταγώδη αποτυχία, γιατί δεν συμπεριλαμβάνουν όλη την ανθρωπότητα, παρά μόνο ένα μικρό μέρος της, δεν συλλαμβάνουν ενα ολοκληρωμένο και οικουμενικό σχέδιο για τη σωτηρία του πλανήτη, είναι εντελώς αντι-πνευματικές και χυδαίες υλιστικές κοσμοθεωρίες που απομονώνουν τον άνθρωπο απ τον εαυτό του, απ τον διπλανό του, απ τον Δημιουργό του κι απ το Σύμπαν, αφήνοντάς τον άδειο και μόνο στο αχανές Διάστημα, χωρίς Υπαρξη, χωρίς αιωνιότητα, χωρίς ρομαντισμό, χωρίς αθωότητα, έχοντας αφαιρέσει εγκληματικά τις πραγματικές του δυνάμεις, οι οποίες έχουν άμεση σχέση με τον Πνευματικό Κόσμο και τη Μεταφυσική υπόσταση του ανθρώπου.

       Προτείνω να γυρίσουμε την πλάτη προς όλες αυτές τις ξεπερασμένες και διαχωριστικές ιδεολογίες, και να κτίσουμε άμεσα τις καίνουργιες πολιτικές, εκείνες που θα συμπεριλαμβάνουν την θεωρία των πάντων, τα πανανθρώπινα ιδανικά, όπως φυλάσσονται στην Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο,τι ξέρουμε και δεν ξέρουμε για την περιπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης, μια ιδεολογία που δεν θα είναι ιδεολογία, αλλά Εσωτερική Αφύπνιση του καθενός ξεχωριστά και κατά συνέπεια συλλογική, γιατί η αλλαγή θα ξεκινήσει από ατομικές επαναστάσεις μέσα στις ψυχές και μέσα στα σπίτια, μέσα στο μυαλό και την καρδιά των ανθρώπων, μέσα στις σχέσεις με τον εαυτό μας και με τους άλλους...Δεν χρειαζόμαστε πλατείες αγανακτισμένων και ορδές εξαγριωμένων και απελπισμένων πολιτών, μιας άμορφης και ασυντόνιστης μάζας που δεν έχει πλέον καμμία αποτελεσματικότητα και το μόνο που κάνει είναι να διαιωνίζει τη βία, τον πόνο, τη δυσαρέσκεια και την δυσαρμονία.

     

 Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι μία ατομική και συλλογική αφύπνιση της Συνειδητότητας. Σε συλλογικό επίπεδο αυτό που πρέπει να γίνει, είναι να δημιουργήσουμε μία συνθετική, μετασχηματιστική πολιτική κουλτούρα, τόσο καίνουργια, όσο και πάνω στις προυπάρχουσες, γιατί θεμελιώδες πιστεύω μου εδώ και πολλά χρόνια είναι ότι η αλήθεια της πολιτικής είναι μοιρασμένη σε όλα σχεδόν τα στρατόπεδα πολιτικής σκέψης. Όλες οι παρατάξεις βλέπουν τα πράγματα από συγκεκριμένες ιδεολογικές συνισταμένες, με κατασταλλαγμένο υποτίθεται φιλοσοφικό (αυτό κι αν υποτίθεται) υπόβαθρο, και ανήμπορο να επανεξετάσει τις αρχές του το κάθε πολιτικό δόγμα, τις απόψεις που υιοθετεί, δικαιολογεί, και αποδεικνύει κάθε φορά μέσα απ τους ίδιους συνειρμικούς δρόμους, χωρίς παρεκλίσεις που πολύ συχνά οδηγούν τη σκέψη σε άλλο συμπέρασμα απ το "ορθόδοξο" της γραμμής της κάθε παράταξης. Συνήγορός μου σε αυτή την κατεύθυνση είναι το κλασικό πλέον βιβλίο της Κόριν Μακλάφλιν και Γκόρντον Ντέϊβιντσον "Πνευματική διάσταση στην Πολιτική-Αλλάζοντας τον Κόσμο εκ των Έσω" (εκδόσεις Κέδρος) από το οποίο παραθέτω ένα σημαντικό χωρίο, όπου γίνεται περισσότερο σαφής η πρόταση που κάνω στην κοινωνία σήμερα: 

  "Πολλές αλήθειες αποτελούν παράδοξα, σύμφωνα με την Αιώνια Σοφία. Ένα από τα μυστικά της μεταφυσικής ανάπτυξης είναι η εξάσκηση στα παράδοξα. Η Μετασχηματιστική Πολιτική προσπαθεί να υπερβεί την προφανή δυαδικότητα και το παράδοξο και να αναγάγει τα προβλήματα σε ένα ανώτερο επίπεδο σύνθεσης. Αυτή είναι η καρδιά του νέου πολιτικού παραδείγματος.

     Ο συμβιβασμός είναι διαφορετικός από τη σύνθεση. Συνήθως περιλαμβάνει μέρος της μίας θέσης και μέρος της άλλης και μπορεί να φαίνεται σαν μέσο σημείο σε μια γραμμή μεταξύ δύο πόλων. Αλλά η αληθινή σύνθεση είναι διαφορετική. Στη σύνθεση πρέπει να πάμε σε ένα υψηλότερο επίπεδο και να υπερβούμε τις πολικότητες, σε ένα σημείο που ο Καρλ Γιούνγκ ονομάζει "δημιουργική λειτουργία". Όπως το υδρογόνο και το οξυγόνο χρειάζονται μία σπίθα για να δημιουργήσουν, το νερό, έτσι και τα δύο αντίθετα χρειάζονται τη σπίθα της Ανώτερης Συνείδησης για να δημιουργήσουν τη σύνθεση των καλύτερων από τα δύο σε υψηλότερο επίπεδο.

     Ένας από τους πιο γνωστούς φιλοσόφους της Δύσης που μίλησε για σύνθεση ήταν ο Γκέοργκ Β.Φ. Χέγκελ στις αρχές του 19ου αιώνα. Η άποψη του Χέγκελ ήταν ότι όλα ξετυλίγονται σε μία συνεχή εξελικτική πορεία όπου κάθε ιδέα ή ιδιότητα (η θέση) αναπόφευκτα φέρνει στο προσκήνιο το αντίθετό της (την αντίθεση). Από αυτή την αλληλεπίδραση, προκύπτει μία τρίτη κατάσταση όπου τα αντίθετα ολοκληρώνονται, ξεπερνιούνται και συμπληρώνονται σε μία πλουσιότερη και ανώτερη σύνθεση. Αυτή η σύνθεση τότε γίνεται η βάση για μία άλλη διαλεκτική διαδικασία αντίθεσης και σύνθεσης. Αντί να βλέπουμε τα αντίθετα ως λογικά αντιφατικά και αμοιβαία αποκλειόμενα, όπως έκαναν οι περισσότεροι φιλόσοφοι της Δύσης από την εποχή του Αριστοτέλη, ο Χέγκελ πίστευε ότι η δημιουργική ένταση των αντίθετων θέσεων είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη ανώτερων καταστάσεων συνείδησης. Τη στιγμή της σύνθεσης, τα αντίθετα διατηρούνται και υπερβαίνονται, αναιρούνται και ολοκληρώνονται. Αυτό δεν είναι κάτι νέο, αλλλά μία πολύ παλαιά ιδέα που αποτελούσε μέρος της εκπαίδευσης όσων μυούνταν στην Αιώνια Σοφία: "Τα ζεύγη των αντιθέτων αποσπούν το βλέμμα...Μόνο το ξεχωριστό μάτι κατευθύνει τα βήματα του μυημένου στο Δρόμο"

Για να οραματιστούμε τον διαχωρισμό μεταξύ συμβιβασμού και σύνθεσης, ο Ρομπέρτο Ασατζόλι, Ιταλός ψυχολόγος και σπουδαστής της Αιώνιας Σοφίας, πρότεινε να σχεδιάσουμε ένα τρίγωνο από τις άκρες της γραμμής (με τους δύο πόλους στις αντίθετες πλευρές) μέχρι την κορυφή, το σημείο της σύνθεσης. 

Ίσως μία πληρέστερη έκφραση αυτής της έννοιας θα ήταν πολυδιάστατη, ή θα ήταν ένα ολόγραμμα, καθώς μπορεί να υπάρχουν δύο αντίθετες απόψεις που πρέπει να εξυψώνονται σε ένα ανώτερο επίπεδο σύνθεσης.

Για να προχωρήσουμε σε μία θέση σύνθεσης, πρέπει να θέλουμε να δούμε το καλό στη θέση ενός αντιπάλου και να αντιληφθούμε ότι ο καθένας δεν έχει παρά μία επί μέρους γνώμη. Επίσης, βοηθά το να αποστασιοποιούμαστε από το πρόβλημα και το να αναπτύξουμε μία πιο απρόσωπη προοπτική για να ξεπεράσουμε την ταύτιση της θέσης μας με την ταυτότητά μας, η οποία μπορεί έτσι να απειλείται από οποιαδήποτε αλλαγή. Ωστόσο, αν εστιάσουμε στα θετικά στοιχεία κάθε πλευράς, εξυψώνοντάς τα σε ένα ανώτερο, διαισθητικό επίπεδο και βλέποντάς τα στο Φως, αυτά θα ενωθούν για να δημιουργήσουν μία λύση σύνθεσης.

   Ο νους και τα συναισθήματα λειτουργούν πάντα σε πόλους. Όπου υπάρχει μία ιδέα, υπάρχει και μία αντίθετη. Όπου υπάρχει θετικό συναίσθημα, υπάρχει και αρνητικό. Μόνο μέσω της διαίσθησης μπορούμε να υπερβούμε την πόλωση και να πραγματοποιήσουμε μία αληθινή σύνθεση."

   Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα του πόσο πολύ μπορούμε πραγματικά να ανοίξουμε το μυαλό και τη σκέψη μας σε καινούργιες σφαίρες πολιτικής φιλοσοφίας, αφού πρώτα κατανοήσουμε ότι καμμία πολιτική ιδεολογία αυτή τη στιγμή αφενός δεν κατέχει όλη την αλήθεια, που σημαίνει ότι δεν έχει παγκόσμια και οικουμενική εφαρμογή, κι αφετέρου βάσει των Νόμων αυτού του μικρού κόσμου που ζούμε και το λέμε πλανήτη Γη, ο,που υπάρχει δράση υπάρχει και η αντίστοιχη αντίδραση, δημιουργώντας συνεχώς φαύλους κύκλους.

  Ο δικομματισμός στη χώρα μας με την ασύστολη απανθρωπιά του και την περισσευούμενη διαφθορά σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, ανέστησε απ τον Αδη τον Καιάδα και την ακροδεξιά του παρέα, οι αριστερίζοντες και οι αντιεξουσιαστές αντιδρούν υποτίθεται με αντιπορείες όταν γίνονται πορείες εθνικιστικού χαρακτήρα, με τις λεγόμενες αντιφασιστικές περιπολίες, με την κίνηση αντί-φα κλπ, και όλα αυτά προκαλούν την κίνηση αντι-αντι-φα, περιπολίες και γκέτο ακροδεξιών, πογκρόμ σε πλατείες όπου συχνάζουν μετανάστες και αντιεξουσιαστές, περαιτέρω βίαιη κινητικότητα από όλες τις πλευρές. Το αποτέλεσμα ποιό είναι; Μαχαιρώματα, τραυματισμοί, φόνοι ελλήνων και μεταναστών, συλλήψεις, δικαστήρια, νέοι που καταστρέφουν το παρόν και το μέλλον τους για μία αμφιβόλου ποιότητας ιδέα, κοινωνικές εντάσεις και αναταραχές, καταστροφές δημόσιας περιουσίας, άκρατος φανατισμός, έλλειψη νηφαλιότητας και πόρρωση από όλες τις πλευρές, και μέσα σε όλα αυτά η ακροδεξιά άνοδος καλά κρατεί, που σημαίνει ότι όχι απλά δεν καταφέρνουν να αναχαιτίσουν οι αριστερίζοντες την άνοδο αυτή, μα την υποβοηθούν κατά τη γνώμη μου, είτε μέσω των φασίζουσων νοοτροπιών που έχουν εισχωρήσει βαθιά μέσα σε όλο το φάσμα της Αριστεράς, είτε με την μαύρη διαφήμιση που τους κάνουν καθημερινά (χαρακτηριστική απόδειξη η μαύρη προπαγάνδα που έκαναν οι αριστεροί κατά τη διάρκεια της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης, όπου τελικά τα ποσοστά των ακροδεξιών ήταν πέραν από κάθε "αρρωστημένη" φαντασία). Το μνημόνιο και η φασιστική πολιτική της Τρόικα και της Ευρωπαϊκής ελίτ επίσης καλά κρατεί, αν και έχει κάμποσους τρυγμούς, και για μία ακόμα φορά οι πολίτες στρέφονται ο ένας έναντι του άλλου, σε μία άκρως επικίνδυνη εμφυλιοπολεμική διαμάχη, που προμηνύει νέες ιστορικές τραγωδίες για τη χώρα μας και τον Ελληνισμό. 

     Όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα που συμβαίνουν και που προβλέπεται να συμβούν, οφείλουμε και μπορούμε να τα υπερβούμε μόνο αν αρχίσουμε από σήμερα κιόλας να σκεφτόμαστε πνευματικά όταν αναλογιζόμαστε τα πολιτικά θέματα μείζονος ή ελάσσονος σημασίας, είτε ιστορικά είτε επίκαιρα. Και πνευματική οπτική στην πολιτική σημαίνει να είμαστε τουλάχιστον διανοούμενοι,  που σημαίνει να αποτινάξουμε από πάνω μας όλες τις πολιτικές ταμπέλες, όλες τις παρατάξεις που δημουργήθηκαν και λειτουργούν για να αφαιμάσσουν απ τον άνθρωπο την πραγματική του δύναμη και την υπαρξιακή του ελευθερία (πολύ μεγάλο θέμα το οποίο θα αναλύσω σε ξεχωριστό άρθρο), και να τον καθιστούν πάντα πρόβατο και υποχείριο της πλειοψηφίας και της μάζας (έστω κι αν αυτή μάζα είναι 1,5 εκαττομύριο, ή 10 άτομα, αναλόγως για το ποια παράταξη μιλάμε, όμως σε κάθε περίπτωση το άτομο έχει να κάνει με μία ομάδα και με μία πλειοψηφία, από την οποία σχεδόν πάντα βγαίνει ηττημένος, είτε το καταλαβαίνει είτε όχι) . 

    Ας δούμε τα πράγματα όχι απολιτίκ, γιατί είμαστε φύσει πολιτικά και κοινωνικά όντα (Αριστοτέλης) αλλά σίγουρα ακομματίκ, και όχι μόνο ακομματίκ, αλλά και άνευ των γνωστών ταμπελών που ανέφερα στον πρόλογο του άρθρου, γιατί μόνο και μόνο ο αυτοπροσδιορισμός κάποιου με μία εξ αυτών των ταμπελών, τον περιορίζει στα πρότυπα σκέψης αυτής της κουλτούρας, τον κάνει βαθιά αντικοινωνικό (οι αναρχικοί τα φτιάχνουν με αναρχικές και κάνουν αναρχάκια, έχοντας φτιάξει έναν δικό τους κόσμο, μην θέλοντας και μην μπορώντας να δουν πέρα απ' αυτόν τι παίζει). Πρέπει το συντομότερο να καταλάβουμε ότι η πολιτική δεν είναι τρόπος ύπαρξης και ζωής, αλλά αναγκαίο κακό, δεν γίνεται να θεωρούμε, όπως κάποιοι απίστευτα κολλημένοι παλιοί μου φίλοι, ότι ο τρόπος που σηκώνουμε το ποτήρι είναι πολιτική, ο τρόπος που κάνουμε έρωτα είναι πολιτική. Στην ουσία μας ανάγκασαν να ασχολούμαστε όλη την ώρα με την πολιτική, γιατί τίποτα δεν πάει καλά και έχουμε μόνο προβλήματα σε όλους τους τομείς της δημόσιας σφαίρας. Κανονικά το αυτονόητο είναι να έχουμε λυμμένα άπαξ όλα τα βιοποριστικά μας προβλήματα, να βγάζουμε όλοι τα προς το ζην με λίγες ώρες εργασίας, και να ασχολούμαστε διαρκώς με την προσωπική πνευματική, συναισθηματική και νοητική μας ανάπτυξη, τον έρωτα και την ψυχαγωγία μας.

     Ωστόσο είναι τεράστια παγίδα να ασχολούμαστε όλη την πολύτιμη και μικρή μέρα μας με την πολιτική, προσπαθώντας να περάσουμε την προπαγάνδα της ομαδούλας μας στο αχανές ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, γιατί τότε χάνουμε την ατομικότητά μας, χάνουμε την αίσθηση της ανθρωπιάς, την αίσθηση της απλότητας, των καθημερινών σχέσεων, χάνουμε τον λεπτεπίλεπτο έρωτα. Και όλα αυτά γιατί γινόμαστε ρήτορες, αναίσθητοι πολιτικάντηδες και προπαγανδιστές ιδεών, συνηθίζουμε να μιλάμε με μία απίστευτα βαρετή, ξύλινη γλώσσα, και φυσικά το χειρότερο όλων, ότι οι σύγχρονες πολιτικές ιδεολογίες, δεν έχουν καμμία σχέση με τη Μεταφυσική και τον Πνευματικό Κόσμο, γεγονός το οποίο καθιστά την καθημερινότητα και τη ζωή του ανθρώπου τελείως επιδερμική, επιφανειακή και εν πολλοίς χυδαία. Εχοντας αφαιρέσει απ τον σύγχρονο άνθρωπο την πνευματική και άχρονη, μεταφυσική του υπόσταση, η οποία και δίνει νόημα στα πάντα, το μόνο που του μένει για να νομίζει ότι κάτι κάνει είναι ν'ασχολείται ολημερίς και ολονυχτίς με την πολιτική, γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να νιώσει ότι υπάρχει (μαζί με τα ναρκωτικά, την προσκόλληση στους ανθρώπους και την παθολογική εξάρτηση από αυτούς, τη θεοποίηση της τέχνης και την υπερδραστηριότητα). 

   Εγώ προσωπικά, ασχολούμενος από τα 18 μέχρι τα 23 μου με την πολιτική και ενταγμένος στην άκρα αριστερά, κατάλαβα με πολύ πόνο όλα αυτά που γράφω στο παρόν άρθρο. Κατάλαβα ότι η πολιτική μπορεί εν δυνάμει να γίνει μία τεράστια παγίδα για την ψυχική υγεία του ανθρώπου. Αντελήφθην από ένα σημείο και ύστερα ότι κόλλησε το μυαλό μου σε πολιτικές εμμονές, δεκάδες προκαταλήψεις φώλιασαν στη συνείδησή μου, γεννήθηκαν αριστερίστικες ενοχές (του στυλ ότι εμείς οι κομμουνιστές δεν είναι σωστό να έχουμε στην αποκλειστική μας ιδιοκτησία πράγματα, ούτε τα πιο αγαπημένα μας, ότι ένας κομμουνιστής πρέπει εμμέσως πλην σαφώς να είναι άθεος, ότι αν δεν πάμε στην πορεία είμαστε υπόλογοι στους "συντρόφους", λες και το υποτιθέμενο κίνημα θα εξαρτηθεί από την παρουσία μου σε μία πορεία, ότι σε μία συνέλευση της σχολής πρέπει ντε και σόνι να διαφωνήσω με όλες τις παρατάξεις, πλην της δικής μου, ενώ μπορεί τελικά βαθιά μέσα μου να συμφωνώ και με τους πολιτικούς μου "εχθρούς" σ'ενα θέμα που αφορά τη σχολή, ότι δεν πρέπει να τα φτιάξω ποτέ με Πασπίτισα ή Δαπίτισα ή Κνίτισα, ακόμα κι αν την έχω ερωτευτεί... -δεν θα ξεχάσω ποτέ την ερώτηση που έκανα σε μία κοπελίτσα που μου άρεσε, για το αν είναι καπιταλίστρια, δηλαδή στην ουσία της ζήτησα πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων, προκειμένου να αφεθώ στον έρωτα!!!), που με βασάνισαν για πάρα πολύ καιρό μέχρι να τις βγάλω από μέσα μου και να καταλάβω ότι ήταν πλάνες, ότι είχα δημιουργήσει ψεύτικους διαχωρισμούς ανάμεσα σε μένα τον "κομμουνιστή" και τον δεξιό, τον μικροαστό, τον δαπίτη, τον ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ, τον επιχειρηματία, γιατί πάνω απ΄όλα όλοι είμαστε αδέλφια και κατοικούμε στο ίδιο οικουμενικό σπίτι. Είμαστε μία πανανθρώπινη οικογένεια. Όλοι μας αξίζουμε την Αγάπη, την Αποδοχή, τον σεβασμό και την θερμή, αγνή και άνευ προσδοκιών και συμφερόντων, ανθρώπινη καλημέρα των συνανθρώπων μας, όποια και να είναι η πολιτική μας κουλτούρα ή η φιλοσοφία μας πάνω στη ζωή, κάτι που καμμία απολύτως πολιτική φιλοσοφία του Διαφωτισμού δεν μας διδάσκει.

   Επειδή ξέρω ότι θα σκανδαλίσω τους πάντες με αυτό το άρθρο, κάποια στιγμή που θα βρω χρόνο θα επιστρέψω με 2ο μέρος του ιδίου θέματος, όπου θα επιχειρήσω να απαντήσω στα δεκάδες ερωτήματα που θα έχουν προκύψει, γιατί δυστυχώς αγαπητοί αναγνώστες μάθαμε όλα αυτά τα χρόνια όλοι μας να λειτουργούμε με πολλές παρωπίδες, ωτοασπίδες, προκαταλήψεις, τραγικά μονόπλευρες οπτικές γωνίες, και τώρα ένας αιρετικός θεολόγος της σχολής της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, γράφει ένα άρθρο άκρως ανατρεπτικό της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων, οπότε λογικό κι ανθρώπινο είναι όταν διαβάζουμε περί απόψεων που δεν είναι καθόλου τρέχουσες και της μόδας, να χαρακτηρίζονται είτε περίεργες το λιγότερο, είτε αφελείς και γελοίες το πολύ-πολύ. 

   Έρρωσθε κι ευδαιμονείτε...