Μία Πνευματική Διάσταση στην Πολιτική (Μέρος Β')

Αυτό που πραγματιικά χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε, είναι οι καλλιτέχνες, οι διαννονούμενοι, οι φιλόσοφοι και οι θεολόγοι να βγούν από το καβούκι της αυταρέσκειας, της αντικοινωνικότητας και του απολιτίκ lifestyle, και να επαναστατήσουν ανοιχτά και δεδηλωμένα κατά της οικονομικής ανισότητας, της πολιτικής διαφθοράς, της κρατικής καταστολής, της αποσάθρωσης της ΕΕ, και της ψεύτικης ζωής ενός παγκόσμιου Μάτριξ στο οποίο μας έχουν αιχμαλώτους οι μυστικές κυβερνήσεις εδώ και αιώνες, και από την άλλη πλευρά, οι αναρχικοί, οι κομμουνιστές και οι πατριώτες να δουν ότι υπάρχει και άλλη λύση, πέρα απ τις φωνές, τις πορείες, τις αέναες και βαρετές πολιτικές συζητήσεις που προκαλούν έχθρα και φανατισμό, τις μάταιες αποκλειστικά πολιτικές επαναστάσεις που μας οδήγησαν στο αδιέξοδο, και τον άκρατο και διαχωριστικό κομματισμό. Να φιλοσοφήσουν και να θεολογήσουν, να ξαναβρούν τον χαμένο τους εαυτό, την αιώνια και ελεύθερη ύπαρξή τους που πνίγεται μέσα στον αθεϊσμό, στη χυδαιότητα του υλισμού, τον πολιτικό φονταμενταλισμό και την στοχοποίηση της διαφορετικής ιδεολογίας. Να καταλάβουν πως η ελευθερία που τόσο αποζητούν εδώ και 200 χρόνια βρίσκεται μέσα στην αθάνατη και γεμάτη αγάπη ύπαρξή τους. Η εσωτερική ελευθερία και η γαλήνη, είναι εφικτή κάτω από οποιεσδήποτε κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. 

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για μίσος, συγκρούσεις μεταξύ πολιτών, διχόνοιες και, αλληλοσπαραγμούς μεταξύ συλλογικοτήτων. Θα κληθούμε τώρα, ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, να συναντηθούμε μεταξύ μας σ'εναν τετ-α-τετ πανελλήνιο και παγκόσμιο διάλογο, μακρυά από ρατσισμούς, προκαταλήψεις, στερεότυπα, κόμπλεξ κατωτερώτητας, συναισθήματα ανωτερώτητας, κλειστό μυαλό και σκληρή καρδιά. Ηρθε η ώρα ν'ανοίξουμε το μυαλό και την καρδιά μας, να ανοίξουμε την πόρτα της ψυχής μας προς το διαφορετικό, το άλλως άλλο, και να συννενοηθούμε μ'αυτόν που μέχρι σήμερα χλευάζαμε, χαρακτηρίζαμε και στοχοποιούσαμε ώς ανόητο, θρησκόληπτο, προβοκάτορα, υλιστή, προπαγανδιστή, μικροαστό κλπ. Δεν έχουμε πολυτέλεια για χάσιμο χρόνου λόγω της αυταρέσκειας του καθενός και του εγκλωβισμού του στον χώρο στον οποίο ανήκει. Ο κομμουνιστής που διατυμπανίζει ότι πατρίδα μας είναι όλη η Γη, ας το αποδείξει με το να φύγει απ το κόμμα του, που μέχρι τώρα η υπαρξιακή και συναισθηματική του πατρίδα ήταν αυτό (κακά τα ψέμματα),  και ο χριστιανός που κυρήσσει ότι αγαπάει όλο τον κόσμο, γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια του, ας το αποδείξει κοιτώντας στα μάτια και δίνοντας σημασία σε όλους εκείνους τους τελείως διαφορετικούς από εκείνον, που κατά βάθος τρέμει μήν τυχόν του κάνουν ερωτήσεις που δεν θα είναι σε θέση να απαντήσει, και που ενδόμυχα τον θεωρεί καμμένο χαρτί απ τη στιγμή που δεν εκκλησιάζεται, δεν προσεύχεται, δεν κάνει αυτά που κάνει κι ο ίδιος. Ας καταλάβει, ότι στη σωτηρία της ψυχής έχει δικαίωμα το κάθε έμψυχο ον σ'αυτό τον πλανήτη, πέρα από Σύμβολα Πίστεως, ομολογίες κλπ, φτάνει να έχει καλοπροαίρετη πίστη. Αυτή είναι η παγκόσμια οδός προς της σωτηρία, γιατί ο Χριστός δεν έχει κανένα πρόβλημα να μην αναφέρουμε το όνομά Του. Του φτάνει να τον αγαπάμε (προκειμένου να κάνει το σωτήριο έργο Του), κι ας μην το ξέρουμε...