Δυστυχώς τους τελευταίους μήνες παρατηρώ από μεγαλύτερες κυρίως ηλικίες, τουλάχιστον συμβιβαστικές προσεγγίσεις στο ζήτημα των αυριανών εκλογών. Ο ένας μου λέει "για να μην βγει με τίποτα ο Τσίπρας που διέλυσε τη χώρα θα ψηφίσω Μειμαράκη". Ο άλλος μου λέει " για να μη βγει με τίποτα η Δεξιά θα δώσω μια 2η ευκαιρία στον Τσίπρα". Ο τρίτος μου λέει "μνημονιακή κυβέρνηση και να κάνουμε ο,τι μας λένε για να μην μου κουρέψουν τις καταθέσεις μου". Και δεν μιλάμε τώρα για την κουτσή Μαρία, ούτε για το λούμπεν προλεταριάτο, ούτε για πολιτικά αγράμματους ανθρώπους. Μιλάμε για σκεπτόμενα άτομα με πανεπιστημιακού επιπέδου μόρφωση το δείγμα που έχω αντλήσει από τον περίγυρό μου. Και αυτό το δεδομένο κάνει τα πράγματα ακόμα πιο περίπλοκα. Αισθάνομαι δε ότι μία τεράστια μερίδα του εκλογικού σώματος σκέφτεται έτσι, μορφωμένοι και μη. Με αυτή τη λογική όμως έχουμε τις εξής επιπτώσεις στη συνειδησιακή κατάσταση των νεοελλήνων του 2015:
1ον Η έκπτωση που έχουμε κάνει στις αξίες, τα ιδανικά, τις απόψεις και τις ιδεολογικές μας καταβολές πιστεύω πως είναι ανυπολόγιστης κοινωνιολογικής αποτίμησης. Βέβαια σ'αυτό το ζήτημα η πολιτική παράνοια που ζούμε μας βοηθάει καταλυτικά προς αυτή τη κατεύθυνση: Παραδοσιακοί δεξιοί (αλλά χωρίς επιχειρήματα, ξέρετε αυτοί των οποίων ο παππούς σφάχτηκε από κομμουνιστές πριν 70 χρόνια και άρα γι αυτούς η ψήφος είναι μία οικογενειακή βεντέτα συνοδευόμενη από μία ανούσια συναισθηματική εμπλοκή) ψηφίζουν τον Βαγγέλα των σκανδάλων, του Βορίδη με το τσεκούρι και του υστερικοπαρανοικού του Άδωνι. Παραδοσιακά αριστεροί ψηφίζουν τον ξεπουλημένο τον Τσίπρα που επειδή έμεινε 17 ώρες μέσα στο μπουρδέλο του EuroSummit κι έβγαλε και μία έρπη, τελικά δεν τα κατάφερε και αφού απώλεσε πρώτα τον εαυτό του, εκχώρησε ύστερα εκ νέου την εθνική κυριαρχία της χώρας. Αριστεροί γιαλαντζί που θέλουν και δεν θέλουν τη ρήξη με την Ευρώπη πάνε στον Λαφαζάνη, αυτόν τον σαχλαμπούχλα που πιπιλάει όλη την ημέρα τη φράση "παραγωγική ανασυγκρότηση" και νομίζει ότι έπιασε τον παππά από τα αρ@@δια. Επειδή δε το βλέπει ότι δεν πιάνει μία η φάτσα του στο εκλογικό σώμα, επιστρατεύει μια βδομάδα πριν τις εκλογές τη Ζωή μπας και προλάβει τελευταία στιγμή να κάνει την εκλογική ανατροπή!! Δεξιοί υποτίθεται συνειδητοί ψηφίζουν τον μνημονιακό Καμμένο που δεν τον λέω ψεκασμένο επειδή πιστεύω και γω στους ψεκασμούς ( :P ), αλλά αλλοιωμένο και αυτόν μαζί με το αριστερό του φιλαράκι τον μικρό Αλέξη. Το να βγαίνει δε τρίτο κόμμα στη Βουλή η Χρυσή Αυγή που δεν φαίνεται πουθενά, την έχουν αποκλείσει όλοι, ο Μηχαλολιάκος παραδέχεται την πολιτική ευθύνη της δολοφονίας Φύσσα λίγα 24ωρα πριν τις εκλογές, και όμως παρ όλα ταύτα τα ποσοστά τους έχουν σταθερή ανοδική πορεία, μιλάμε ότι η κατρακύλα της πολιτικής σκηνής στο σύνολό της πραγματικά δεν έχει τέλος.
Με άλλα λόγια μπαίνουμε και εμείς οι πολίτες σε μάταιες μικροκομματικές, μικροπολιτικές και μικροαστικές νοοτροπίες, διότι όταν σκέφτομαι να ψηφίσω τον έναν για να μη βγει ο άλλος δεν είναι καν πολιτική άποψη αυτή. Αρα έχει φτωχύνει επικίνδυνα η πολιτική συνείδηση στη χώρα μας.
2ον Έχουμε χάσει μακράν την ουσία και την αλήθεια των πραγμάτων, την οποία εκφράζουν σοβαροί άνθρωποι όπως ο Κασιμάτης παραδοσιακά εδώ και 5 χρόνια...
Διαβάστε εδώ την παρέμβαση του Γιώργου Κασιμάτη λίγο πριν τις εκλογές http://diktioellada.blogspot.gr/2015/09/blog-post_20.html
3ον Και όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν -και το καταλαβαίνω αυτό- επειδή είμαστε πολύ κουρασμένοι με όλα αυτά. Η χώρα αργοπεθαίνει, ή μάλλον πεθαίνει με ξέφρενους και ανεξέλεγκτους ρυθμούς σε ένα κρεσέντο εθνικής αυτοκτονίας, ειδικά μετά τον Ιούλιο, και εμείς βρισκόμαστε σε δραματικά αδιέξοδα, τόσο στις τσέπες μας, όσο και στην ψυχή μας. Όμως ο στόχος τους αυτός είναι. Να μας κουράσουν, να μας γεράσουν και να μας πεθάνουν πριν την ώρα μας. Αυτή είναι η αλήθεια φίλοι μου. Όλα τα υπόλοιπα είναι πλασίμπο ναρκωτικά για να νιώθουμε αυτή τη ρημάδα την ελπίδα, ελπίδα που ως επί το πλείστον είναι κενή περιεχομένου διότι δεν βασίζεται πάνω στην εσχατολογική ελπίδα της Ψυχής για ανάταση, ανάσταση και επανάσταση, αλλά στην ψευδή ελπίδα του Εγώ που βαριέται, είναι ανώριμο, δεν θέλει να κάνει τίποτα για να αλλάξει, αρνείται ακόμα και τώρα να κάνει μέχρι τον πάτο του την αυτοκριτική που επιβάλλουν οι καταστάσεις, δεν μετανοεί και δεν εξελίσσεται, και συνεπώς εκχωρεί και παραδίδει όλες της ευθύνες του στους άλλους, που πλέον αυτοί οι άλλοι ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά πόσο ψεύτες είναι. Και αυτό είναι το πιο πρωτοφανές και επικίνδυνο σενάριο για τη συνέχεια, ότι δηλαδή το ξέρουμε πια και επισήμως το θέατρο του παραλόγου και οι μεν πολιτικοί και οι δε πολίτες...Και αυτό για μένα προσωπικά που πιστεύω ακράδαντα στην ριζική ανατροπή του Συστήματος από τα 17 μου χρόνια (σήμερα είμαι 33), αισθάνομαι ότι αυτή η στιγμή είναι πιο κοντά από ποτέ όμως, ακριβώς επειδή και οι τελευταίες ελπίδες που μας έμειναν είναι ανυπεράσπιστες και άδειες από ερείσματα.
Επομένως το Μάτριξ το οποίο στηριζόταν όλα αυτά τα χρόνια στη δική μας πίστη ότι το Σύστημα είναι καλό και ότι όλα αυτά που ζούμε είναι μία από ανεκτή έως πολύ καλή πραγματικότητα, τώρα πια έχει καταρρεύσει σχεδόν ολοσχερώς η πίστη αυτή των ανθρώπων στο Μάτριξ, και το Μάτριξ χωρίς την πίστη των ανθρώπων να το τροφοδοτεί είναι καταδικασμένο σε ολοκληρωτική καττάρευση αργά ή γρήγορα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου