Αυτή ήταν "Η Νύχτα του Αγίου Παϊσίου"

Λίγες ώρες μετά την επίτευξη αυτής της πολυπόθητης συμφωνίας της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές, μετά τη "σταύρωση", τον "εικονικό πνιγμό" και συλλήβδην όλα τα βασανιστήρια που υπέστη ο Τσίπρας μέχρι να βγει ο ήλιος, όχι της δικαιοσύνης (και πώς θα μπορούσε άλλωστε μετά από τέτοια νύχτα που θα μείνει στην ιστορία ως μία από τις πιο μαύρες σελίδες της Ευρωπαϊκής ιστορίας), αλλά της Δευτέρας 13 Ιουλίου του 2015,

βρίσκομαι όλη την ημέρα online με το ραδιόφωνο στα αυτιά και το λάπτοπ μου στο χέρι και προσπαθώ να καταλάβω τι στα διάλα έχει συμβεί στη βασανισμένη εδώ και εκατοντάδες χρόνια πατρίδα μου, τι ακριβώς έγινε στις πολύωρες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και επιχειρώντας παράλληλα να νιώσω τον παλμό της κοινωνίας αλλά και να στοχαστώ πάνω στο τι μέλλει γενέσθαι από δω και πέρα. Η νύχτα της 12ης Ιουλίου ίσως μείνει αξέχαστη ως "η νύχτα του Αγίου Παϊσίου", διότι αυτή την ημερομηνία ξεκινήσαμε να γιορτάζουμε από φέτος μόλις τη μνήμη του νέου οσίου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, Παϊσίου. Την ονομασία αυτή προτείνω να την καθιερώσουμε ως συνειρμικά αντιστοίχη με τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, όπου το 1572 έλαβε χώρα η μεγάλη σφαγή των γάλλων προτεσταντών (Ουγενοτών) από καθολικούς ως αποκορύφωμα των εμφυλιοπολεμικών θρησκευτικών εντάσεων που συνέβαιναν εκείνη την εποχή. Τότε οι προτεστάντες εν ολίγοις πλήρωσαν πολύ ακριβά το τίμημα της "αποστασίας" τους, δηλαδή της συνειδητής και επώδυνης ρήξης τους με το άγριο και ψευδόχριστο κατεστημένο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που έκανε κουμάντο και κατακυρίευε δεσποτικά, απόλυτα και ανελεύθερα τους λαούς της Ευρώπης, της Δυτικής Ευρώπης. 

Μίας Ευρώπης -υποτίθεται εκσυγχρονισμένης, πολιτισμένης και ορθολογικής σήμερα- που προσπάθησε και αυτή τη φορά να τιμωρήσει αδυσώπητα και σκληρά τους μικρούς και "αποστάτες" της παρέας, αυτή τη φορά τους Έλληνες, που τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι και να πουν το μεγάλο ΟΧΙ στα νέα μέτρα, ΟΧΙ στην πολιτική λιτότητας που μας έχει εξουθενώσει από όλες τις απόψεις 5 χρόνια τώρα, ΟΧΙ στην υφεσιακή και την άκαμπτη νεοφιλελεύθερη πολιτική των αδιαφανών και άτυπων Ευρωπαϊκών Θεσμών που ενδιαφέρονται μόνο για τη διάσωση των τραπεζών μέσα από τη μετάθεση της χρηματοοικονομικής κρίσης από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο, την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κερδοφορία του διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου μέσα από την αφαίμαξη των λαών και των αδυνάμων και των χαμηλότερων κοινωνικών τάξεων. Όσοι διαβάζουμε ιστορία ξέρουμε πολύ καλά φίλοι μου, ότι η Ευρώπη αυτή έχει περάσει από πολύ μεγάλα ιστορικά δράματα, αμέτρητες αιματοχυσίες, άπειρες δολοπλοκίες, προδοσίες, πλεκτάνες, ραδιουργίες και δημιουργία ψευδαισθήσεων και εσφαλμένων εντυπώσεων ακόμα και σε θεολογικό και σε φιλοσοφικό επίπεδο. Να θυμίσω το εδώ και 1000 χρόνια άλυτο θέμα του Filioque, τις άπειρες παρεξηγήσεις των αδιάβαστων φιλοσοφικά δυτικών θεολόγων πάνω στα αρχαία συγγράμματα, τη δικανική και άκρως ηθικιστική θεολογία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, επηρεασμένη ες αεί από το Ρωμαϊκό Δίκαιο και τη βαρβαρότητα της Ρωμαϊκής εποχής, και σε μία εσφαλμένη ερμηνεία του Ευαγγελίου, από την οποία δεν έχει ξεμπερδέψει η Ευρώπη ακόμα και σήμερα!!

Με τις απόψεις, τα άρθρα, τις συνεντεύξεις και τις δηλώσεις να πέφτουν βροχή απ το

πρωί, τα συναισθήματα απογοήτευσης, οργής και έντονου προβληματισμού για το μέλλον μας να κυριαρχούν στα social media, αργά το απόγευμα άκουσα τη συνέντευξη του Βαρουφάκη στην εκπομπή του Νίκου Μπογιόπουλου  και της Κατερίνας Ακριβοπούλου στον Real με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς μου αρέσει πάντα ο λόγος του Βαρουφάκη παρ'όλο που έχει μία υπόνοια ναρκισσισμού το στυλ του που μ'ενοχλεί, αλλά το ξεπερνάω αυτό για την ουσία του πράγματος. Περιέγραψε με ύφος που σου θύμιζε το πολιτικό θρίλερ του προέδρου Νίξον, τη νύχτα της 5ης Ιουλίου, το βράδυ του δημοψηφίσματος. Παραδέχτηκε ότι ο ελληνικός λαός υπερέβη σε επαναστατικότητα και θάρρος την κυβέρνηση και ότι η τελευταία δεν περίμενε επ ουδενί να βγει 61% ΟΧΙ. Όταν μπήκε μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου γεμάτος αισιοδοξία και χαρά, εξεπλάγην και έπεσε απ τα σύννεφα όταν διαπίστωσε το εντελώς διαφορετικό κλίμα που επικρατούσε μέσα στην κυβέρνηση. Υπήρχε κυρίαρχη μία αρνητικότητα και μία έντονη ανησυχία στο πώς θα διαχειριστεί το αποτέλεσμα αυτό η κυβέρνηση πολιτικά και επικοινωνιακά. 

Είναι ξεκάθαρο τόσο απ την αφήγηση αυτή του Βαρουφάκη, όσο και απ τις αμέσως επόμενες κινήσεις του Τσίπρα τις επόμενες ημέρες απ την διακήρυξη του δημοψηφίσματος, ότι κάτι στράβωσε με την κρίσιμη αυτή επιλογή και πολιτική του απόφαση. Απόδειξη; Την Τρίτη 30 Ιουνίου έστειλε νέο πακέτο προτάσεων προς τους θεσμούς, στην ουσία πολύ κοντά στην πρόταση του Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, διευθυντή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενώ την ίδια ώρα μας έλεγε ευθέως να ψηφίσουμε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα σαν ύστατη και κορυφαία πράξη δημοκρατικής και υπεύθυνης επιλογής του ίδιου του ελληνικού λαού   να αποφασίσει αν δέχεται τα σκληρά μέτρα για τα οποία -τουλάχιστον μέχρι τις 5 Ιουλίου- δεν είχε την εντολή απ το λαό να υπογράψει. Τώρα το πώς βρήκε την εντολή ειδικά μετά το βροντερό ΟΧΙ να υπογράψει Μνημόνιο Νο3, πιο βάρβαρο και πιο σκληρό από ποτέ, είναι άλλο θέμα που άπτεται της επιστημονικής φαντασίας περισσότερο, και λιγότερο της κοινής λογικής και της οικονομικοπολιτικής ανάλυσης των γεγονότων.

 Το πολιτικό μπάχαλο και οι αντιφάσεις, οι φήμες για ακύρωση του δημοψηφίσματος και ταπεινωτική συνθηκολόγηση με τους εταίρους, και μετά από λίγες ώρες να τον βλέπουμε στα απανωτά διαγγέλματα να βγάζει ιστορικούς λόγους που δεν έχω ξανακούσει από κανέναν πολιτικό αρχηγό της χώρας όσο ζω, ενώ σήμερα φτάνουμε στο και 5 για να υπογράψει το πιο κατάπτυστο Μνημόνιο που αλυσοδένει για πάντα τη χώρα, αποδεικνύει κατά τη γνώμη μου ότι είχε και έχει ξεφύγει απ τον έλεγχο του προθυπουργού η κατάσταση, ότι έκανε σπασμωδικές κινήσεις για τις οποίες μετάνοιωνε λίγες ώρες μετά, χωρίς ωστόσο να μπορεί να τις πάρει πίσω. Στην ουσία ήταν και είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα η όλη κατάσταση για τον Αλέξη, και αυτή η ψυχολογία ταιριάζει πολύ με τα όσα ισχυρίζεται πλέον ανοιχτά ο Βαρουφάκης στην εν λόγω συνέντευξη.

Ποιο είναι το συμπέρασμα που θα έβγαζα από όλο αυτό το παρασκήνιο για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος; Πως αυτό το 61% του ΟΧΙ εξέπληξε όλο τον πλανήτη, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της κυβέρνησης, των ΜΜΕ, των Ευρωπαίων και όλου του απλού κόσμου. Αυτό προσωπικά μου δίνει μεγάλη αισιοδοξία, πέρα από το δυσμενές και θλιβερότατο για τον λαό μας αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη αποτέλεσμα της συμφωνίας της 13ης Ιουλίου, ότι το μέλλον μίας ελεύθερης ανθρωπότητας είναι παρόν, σμιλεύεται μέρα με τη μέρα και το αύριο θα το βρει έτοιμο να εκδηλωθεί πέρα από δημοψηφίσματα, με πιο οργανωμένους και ποικιλόμορφους τρόπους. Η κατάρρευση του Μάτριξ και η εδώ και πολλούς αιώνες πολυπόθητη ελευθερία μας είναι πιο κοντά από ποτέ. ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΦΩΣ ΑΔΕΛΦΙΑ