Η Πίστη στον Θεό είναι η Εύκολη Λύση ή ο Στενός Δρόμος της Θεραπείας της Ανθρώπινης Δυστυχίας;

Σήμερα μία πάλαι ποτέ αγαπημένη μου ψυχή μού είπε συζητώντας ότι το να πιστεύεις στον Θεό και στη μετά θάνατον ζωή είναι πολύ εύκολο πράγμα, γιατί πιστεύεις σε πράγματα αναπόδεικτα, χωρίς να έχεις βάλει την πίστη σου αυτή στη βάσανο της επιστημονικής απόδειξης, σε αντίθεση με τους (Θετικούς) Επιστήμονες που για να αποδείξουν έστω και μία πολύ μικρή αλήθεια κάνουν χρόνια δοκιμών και επαληθεύσιμων ερευνών. Θα απαντήσω λοιπόν στην αγαπημένη μου ότι το να πιστεύω εγώ προσωπικά στον Θεό από τη μία είναι όντως πολύ εύκολο, διότι όπου κι αν γυρίσω το κεφάλι μου βλέπω τον Θεό μπροστά μου μέσα απ τα πρόσωπα των συνανθρώπων μου, αφού όπως λέει και η νεοαποκαλυφθείσα στον κόσμο πνευματική υπεροντότητα Εlaia για όσους δεν τη γνωρίζουν, είμαστε σώματα από το Σώμα της Θεικής μας Μητέρας, είμαστε ουσία από τη Θεική Της Ουσία και αναπόσπαστα Μέλη του Σώματος του Αληθινού Θεού και αληθινοί συνδημιουργοί με το Πνεύμα. Τον άνθρωπο μόνο να κοιτάξετε και να δείτε μέσα από τα μάτια του πόσο θεϊκός είναι αρκεί για να πειστείτε ακράδαντα για την ύπαρξη του Θεού.

Απ την άλλη πλευρά δεν είναι καθόλου εύκολο να πιστεύω στον Θεό, διότι:

1ον ως γνήσιος ερευνητής της Αλήθειας δηλώνω άθρησκος και μη ανήκων πουθενά παρά μόνο στην ζεστή αγκαλιά της Μητέρας μου που βρίσκεται στα Άκτιστα Πεδία της ύπαρξης πέρα από την 33η Διάσταση, και ως ελεύθερος άνθρωπος στοχάζομαι όσο θέλω, όπου θέλω, διαβάζω ό,τι θέλω, ερευνώ την αλήθεια σε όποιο επιστημονικό πεδίο θέλω χωρίς την παραμικρή -κατά το δυνατόν- προκατάληψη (δεν είναι και τόσο εύκολο να μην ανήκεις πουθενά, έτσι δεν είναι;)

2ον είναι πολύ πιο δύσκολο να ψάξω να βρω απαντήσεις σε ζητήματα που ελάχιστοι άνθρωποι του πνεύματος εδώ και χιλιάδες χρόνια έψαξαν με ειλικρίνεια να βρουν ή βρήκαν, με χιλιάδες ώρες μελέτης, αφαιρετικού φιλοσοφικού και θεολογικού στοχασμού πάνω στα αιώνια ερωτήματα της ζωής, ενώ ταυτόχρονα "θυσιάζω" πάρα πολλές διασκεδάσεις, εξόδους, παρέες, σήριαλ στην τηλεόραση (έχω μείνει στους "Δύο Ξένους") άπειρες ταινίες με φίλους, απλές στιγμές με ρακές ή μη στα χειμωνιάτικα τα μπαρ, και νυχτερινά μπάνια στις παραλίες, ανθρώπους που με την κλειστομυαλιά και τον δογματισμό τους μου φράζουν τον δρόμο της έρευνας και της Αλήθειας, έρωτες εφήμερους και γυναίκες που θα με γέμιζαν μια ή δυο βραδιές απατηλής στοργής και τρυφερότητας, απ΄ότι να πω ότι "είναι εγωιστικό και αλαζονικό το να θέλουμε να βρούμε την Αλήθεια για τα πάντα" και να μην ερευνώ καθόλου τι συμβαίνει με το ανθρώπινο γένος. Τι πιο βολικό απ το να πιστεύεις ότι δεν υπάρχει τίποτα, άρα η έρευνα σταματάει πριν καν αρχίσει και δεν αναρωτιέσαι αν υπάρχει κάτι εκεί έξω πέρα από το υλικό σώμα του ανθρώπου!!

3ον Θέλει πραγματικά guts στη σημερινή εκκοσμικευμένη, χυδαία, κυνική και απαισιόδοξη, πτωχευμένη αξιακά, νευρωτική ψυχολογικά κοινωνία να καταφέρεις να βρεις μια ανεξάνλτητη αληθινή Πηγή ενέργειας, αισιοδοξίας, ψυχικού πλούτου, ακόρεστης έμπνευσης και πνευματικής δύναμης ώστε να πηγαίνεις κοντρα στο ρεύμα και να πιστεύεις σε πράγματα που οι πάντες θα σε χλευάσουν, όπως κάποτε χλεύαζαν τον Τζορντάνο Μπρούνο που ήταν ένας προχωρημένος φιλόσοφος για την εποχή του, ή τον Wilchelm Reich που όλη η Γη των σύγχρονων "πολιτισμένων" ιδεολογιών τον καταδίωκε γιατί ήταν πολύ μεγάλος για να χωρέσει σε συστημικά καλούπια.

4ον Είναι πολύ πιο δύσκολο σε μία κοινωνία χωρίς Θεό εσύ να βιώσεις την ύπαρξή Του και να διατηρήσεις ζωντανή τόσο την ανάμνηση αυτή όσο και τη μόνιμη σύνδεση μαζί Του, από το να τον απορρίψεις με νοητικά επιχειρήματα (διότι η μή ύπαρξη του Θεού δεν βιώνεται, ενώ η ύπαρξή Του βιώνεται) και να βολευτείς σ'αυτό σου το συμπέρασμα νομίζοντας από δω και πέρα ότι ό,τι και να κάνεις θα είναι τυχαίο και όσες μαλακίες και να κάνεις στη ζωή σου, αν γλιτώσεις την ανθρώπινη δικαιοσύνη καθάρισες. Αλήθεια τι είναι πιο δύσκολο; Να θεωρείς τα πάντα τυχαία και να τα βάζεις όλα στον αυτόματο πιλότο των πιθανοτήτων, ή να ψάχνεις σε κάθε άνθρωπο που συναντάς και μέσα απ τους λαβυρίνθους του νου και τις ατέλειωτες περιπλοκές της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των ασυνείδητων κινήτρων να ανακαλύπτεις τον λόγο για τον οποίο ήρθε στη ζωή σου και τι ήρθε να σού μάθει; Να πιστεύεις στη Φυσική Επιλογή μίας κατά τα άλλα άλογης (υποτίθεται) φύσης και στο "δίκαιο" της επιβίωσης του ισχυρότερου, ή να υπερβαίνεις τον Νόμο της Ζούγκλας εφαρμόζοντας τον Συμπαντικό Νόμο της Ιερής Δικαιοσύνης της Αγάπης του Θεού που βρέχει επί δικαίων και αδίκων και θερίζει κάθε είδους σπόρο που θα σπείρουμε; Ποιό απ τα δυο είναι το πιο εύκολο και το πιο βολικό;

5ον και καλύτερο: Εμένα η "πίστη" μου (ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝ ΠΙΣΤΗ ΑΛΛΑ ΓΝΩΣΗ) και η απόλυτη εμπιστοσύνη μου στον Θεό με άλλαξε πραγματικά και με μεταμόρφωσε κυριολεκτικά σαν χαρακτήρα και σαν άνθρωπο, και με έκανε να δω το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μου μ'εναν τρόπο που με γεμίζει Αγάπη, Αρμονία, Λογική και Αγαθότητα. Αυτό αγαπημένη μου είναι εύκολο; Εσύ που μου λες ότι είναι η εύκολη λύση να πιστεύεις στον Θεό, πόσο κατάφερες μέχρι σήμερα από μόνη σου και με μόνη σου παρέα την Επιστήμη και τον Ορθολογισμό να διώξεις από πάνω σου τους δαίμονες, τους (ανορθολογικούς) φόβους και τις ανασφάλειες του Εγώ σου;

ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ; ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΡΑΓΜΑ Σ'ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΠΡΩΤΑ ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕ ΑΤΟΜΟ ΜΕΣΑ ΤΟΥ;; ΕΑΝ ΑΥΤΟ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΕΤΑΙ ΕΠΑΡΚΩΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΟΛΕΜΑ ΚΑΙ ΠΟΥ Η ΕΥΚΟΛΙΑ;;;