Ο Χριστός εξαρτάται από την Εκκλησία; Εξαρτάται η εκδήλωσή Του, η φανέρωσή Του στον κόσμο μας από την Εκκλησία;
Οι ψυχές δεν χρειάζονται κατήχηση. Αφύπνιση χρειάζονται!! Να τους βοηθήσουμε μόνο να θυμηθούν οι ίδιοι γιατί ήρθαν σ'αυτό τον κόσμο. Το να τους πούμε έλα στην Εκκλησία, νήστεψε, εξομολογήσου, εξαρτήσου συναισθηματικά από τον ιερέα και κάνε ο,τι σου λέει, πήγαινε κάθε Κυριακή στην Εκκλησία και ψάλλε ένα εκαττομύριο φορές το "Κύριε Ελέησον", κάνε το ένα τυπικό και το άλλο τυπικό, δεν έχει νόημα πλέον, γιατί όλα αυτά είναι έξω από τον άνθρωπο, την οντότητά του, από το κέντρο της υπάρξεώς του και την βαθύτερη ουσία του. Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ του Θεού εντός ημών εστί. Επομένως αν θέλεις να βοηθήσεις κάποιον να βρει τον δρόμο του, να τον αφήσεις να τον βρει μόνος του, γιατί είναι μέσα στην ψυχή του χαραγμένος. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να του δώσεις Φως από το Φως που είσαι εσύ και να του θυμίσεις ότι δεν ήρθε τυχαία εδώ κάτω, σ'έναν κόσμο που πρόκειται να αλλάξει ριζικά. Και αν όμως εσύ ο ίδιος δεν είσαι Φως, κοίτα να γίνεις πρώτα εσύ, γιατί μετά το μόνο που θα κάνεις είναι να προπαγανδίσεις και να πεις πράγματα περισσότερο για να πιειστείς εσύ, παρά για να πείσεις τον άλλο, αφού η έλλειψη Φωτός στην ψυχή μας δεν είναι τυχαία. Κάτι δεν κάνουμε σωστά και δεν έχουμε Φως. Η έλλειψη Φωτός και εκπομπής Φωτός απ'την ψυχή μας στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα δείχνει έλλειψη πίστης, γιατί η πίστη, και μάλλον η απόλυτη πίστη, δηλαδή η Γνώση και η Επίγνωση κάνουν θαύματα.
Πιστεύω πως ο Χριστός υπάρχει και χωρίς την Εκκλησία, γιατί τον Χριστό δεν τον ενδιαφέρει πλέον η Εκκλησία με τα ψυχρά και άδεια από ψυχές ντουβάρια της, τους μαύρους, μίζερους και μ'αυτό το τρομακτικό και άδειο βλέμμα ρασοφόρους της, τα συμφέροντά της, τα χωράφια της, τις αμαρτωλές σχέσεις της με το μνημονιακό και ξεπουλημένο κράτος, την απρόσωπη καθημερινότητά της και την αυτοαπομόνωσή της από την δοκιμαζόμενη κοινωνία. Τον ενδιαφέρει ο Ναός της ψυχής και του σώματός μας και όπου υπάρχει ψυχή που να ξέρει ν'αγαπά σ'αυτό τον πλανήτη των 7,2 δις ανθρώπων, ανεξαρτήτως Συμβόλων Πίστεως, θρησκείας, δογμάτων και περίπλοκων θεολογικών νοήσεων, εκεί πάει και βρίσκει μία ρίζα για να μπορεί να φυτρώσει, μία γωνιά να αράξει, μία χούφτα γης να ξεκουραστεί απ τον απέραντο ωκεανό των μάταιων σχέσεων, των απέραντων και γελοίων συγκρούσεων μεταξύ των ανθρώπων, των εθνών και των ηπείρων, μία σκιά να ξαποστάσει από την έρημο του αθεϊσμού από τη μία και της θρησκοληψίας από την άλλη.
Ο Χριστός σαν Μονογενής Υιός του Θεού που είναι, μπορεί να υπάρχει με Εκκλησία και χωρίς Εκκλησία. Καθώς επίσης μπορεί να υπάρχει με Πνεύμα και χωρίς Πνεύμα, με μορφή και χωρίς μορφή. Με σώμα και χωρίς σώμα. Ο Χριστός μπορεί να υπάρχει σε άπειρες μορφές μέσα στην απειρότητα του Είναι Του. Ο Χριστός μπορεί να υπάρχει και να μην υπάρχει. Από Εκείνον εξαρτάται, από το Θείο του θέλημα και μόνο. Αν υπάρχει, υπάρχει μόνο και μόνο από την απέραντη Αγάπη που αισθάνεται ο ίδιος ο Θεός για εμάς.
Γι αυτό ας αφήσουμε εμείς οι θεολόγοι τις θρησκόληπτες και δογματικές πλάνες μας ότι ο Χριστός χωρίς την Εκκλησία δεν μπορεί να αποκαλυφθεί στον κόσμο, παύει να είναι μυστηριακός, αποκαλυπτικός, μεθεκτός με τον κόσμο. Συνεχίζει κανονικότατα να είναι όλα αυτά, αρκεί να βρεθεί ένας Ναός μίας καθαρής, καλοπροαίρετης και αδογμάτιστης ψυχής για να μπει μέσα της και να της δώσει τον Φωτισμό που τόσο πολύ λαχταρά, και με τη σειρά της αυτή η φωτισμένη ψυχή να φωτίσει και τους υπόλοιπους. Μόνο και μόνο που υπάρχει, μόνο και μόνο που εκπέμπεται Χριστικό Φως απ'αυτή την ψυχή είναι επαρκές για να επιτελέσει την αποστολή της. Δεν χρειάζονται πια ιεραποστολές, κατηχητήρια και πλύση εγκεφάλου να κάνουμε στους ανθρώπους ώστε να πιστέψουν.
Γι αυτό ας αφήσουμε εμείς οι θεολόγοι τις θρησκόληπτες και δογματικές πλάνες μας ότι ο Χριστός χωρίς την Εκκλησία δεν μπορεί να αποκαλυφθεί στον κόσμο, παύει να είναι μυστηριακός, αποκαλυπτικός, μεθεκτός με τον κόσμο. Συνεχίζει κανονικότατα να είναι όλα αυτά, αρκεί να βρεθεί ένας Ναός μίας καθαρής, καλοπροαίρετης και αδογμάτιστης ψυχής για να μπει μέσα της και να της δώσει τον Φωτισμό που τόσο πολύ λαχταρά, και με τη σειρά της αυτή η φωτισμένη ψυχή να φωτίσει και τους υπόλοιπους. Μόνο και μόνο που υπάρχει, μόνο και μόνο που εκπέμπεται Χριστικό Φως απ'αυτή την ψυχή είναι επαρκές για να επιτελέσει την αποστολή της. Δεν χρειάζονται πια ιεραποστολές, κατηχητήρια και πλύση εγκεφάλου να κάνουμε στους ανθρώπους ώστε να πιστέψουν.
Οι ψυχές δεν χρειάζονται κατήχηση. Αφύπνιση χρειάζονται!! Να τους βοηθήσουμε μόνο να θυμηθούν οι ίδιοι γιατί ήρθαν σ'αυτό τον κόσμο. Το να τους πούμε έλα στην Εκκλησία, νήστεψε, εξομολογήσου, εξαρτήσου συναισθηματικά από τον ιερέα και κάνε ο,τι σου λέει, πήγαινε κάθε Κυριακή στην Εκκλησία και ψάλλε ένα εκαττομύριο φορές το "Κύριε Ελέησον", κάνε το ένα τυπικό και το άλλο τυπικό, δεν έχει νόημα πλέον, γιατί όλα αυτά είναι έξω από τον άνθρωπο, την οντότητά του, από το κέντρο της υπάρξεώς του και την βαθύτερη ουσία του. Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ του Θεού εντός ημών εστί. Επομένως αν θέλεις να βοηθήσεις κάποιον να βρει τον δρόμο του, να τον αφήσεις να τον βρει μόνος του, γιατί είναι μέσα στην ψυχή του χαραγμένος. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να του δώσεις Φως από το Φως που είσαι εσύ και να του θυμίσεις ότι δεν ήρθε τυχαία εδώ κάτω, σ'έναν κόσμο που πρόκειται να αλλάξει ριζικά. Και αν όμως εσύ ο ίδιος δεν είσαι Φως, κοίτα να γίνεις πρώτα εσύ, γιατί μετά το μόνο που θα κάνεις είναι να προπαγανδίσεις και να πεις πράγματα περισσότερο για να πιειστείς εσύ, παρά για να πείσεις τον άλλο, αφού η έλλειψη Φωτός στην ψυχή μας δεν είναι τυχαία. Κάτι δεν κάνουμε σωστά και δεν έχουμε Φως. Η έλλειψη Φωτός και εκπομπής Φωτός απ'την ψυχή μας στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα δείχνει έλλειψη πίστης, γιατί η πίστη, και μάλλον η απόλυτη πίστη, δηλαδή η Γνώση και η Επίγνωση κάνουν θαύματα.
Δεν είναι η εποχή μας που δεν γίνονται θαύματα. Θαύματα γίνονται σε όλες τις εποχές, όσο σκοτεινές κι αν είναι. Απλά μπορεί να γίνονται θαύματα παντού εκτός από εδώ, σ'αυτή τη χώρα που μεταλαμπάδευσε και το Ευαγγέλιο, και τώρα πια αδυνατεί να κατανοήσει πραγματικά και να ζήσει τον Λόγο του Θεού, γιατί στο μεταξύ αιχμαλωτίστηκε στα δίχτυα του σκοτεινού Φαρισαϊσμού και το πλήρωμα της Εκκλησίας έγινε τόσο υποκριτικό και φαιδρό, που δεν υπάρχει πια καμμία διέξοδος υπό τις παραδοσιακές και χριστιανικές κατηγορίες σκέψης. Οι παραδοσιακοί θεολόγοι για να στηρίξουν την παραπαίουσα Εκκλησία διατείνονται ότι το πλήρωμα της Εκκλησίας είναι η μικρή εκείνη ζύμη που ζυμώνει τον κόσμο, ώστε οι χριστιανοί να ελπίζουν ότι συνεχίζουν να είναι το άλας της γης. Αν είναι όμως έτσι πώς φαίνεται αυτό; Δεν θα πρεπε τώρα που έμειναν τόσο λίγοι στην Εκκλησία όσο ποτέ, να κάνουν θαύματα, να θεραπεύουν καρκινοπαθείς, να ανασταίνουν νεκρούς και να εκπέμπουν ένα εκτυφλωτικό Φως γύρω τους, προκειμένου να έχουν όντως δίκιο ότι είναι το άλας της γης; Προκειμένου να δώσουν μία ξεκάθαρη και τελεσίδικη προειδοποίηση στον κόσμο ότι "εδώ είναι η το Φως, η Αλήθεια και η Ζωή, φανερώνεται μέσα από εμάς και αποδεικνύεται μέσα από τα σημάδια και τα θαύματα που επιτελούν οι πιστοί του αληθινού Θεού; Και ότι αν δεν δείτε και τώρα και δεν ακολουθήσετε τον Χριστό ο κόσμος δίκαια θα αυτοκαταστραφεί δια μέσου της απόλυτης κυριαρχίας του Κακού;"
Τώρα λοιπόν που η Εκκλησία έχει χαράξει την ίδια παρακμιακή και πτωτική πορεία με αυτήν του κόσμου, ποιος θα σώσει ποιον; Και με ποιο δικαίωμα η Εκκλησία θα πει στους ανθρώπους ότι στους έσχατους καιρούς εσκληρύνθησαν οι καρδιές των ανθρώπων, και οι άνθρωποι έγιναν μωροί και τυφλοί, απ΄ τη στιγμή που και το πλήρωμα της Εκκλησίας βρίσκεται στο ίδιο ακριβώς αδιέξοδο και στο ίδιο ακριβώς κατάντημα; Ποιος θα δώσει λόγο σε Ποιόν και ποιος δικαιούται να δικάσει πρώτος;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου