Αν μπορούμε να κάνουμε λόγο για κάποιου είδους διχασμό στην δοκιμαζόμενη ελληνική κοινωνία, αυτός είναι σίγουρα ο "γενεακός διχασμός" αν μου επιτρέπεται ένας καινούργιος όρος προς χάριν του συγκεκριμένου στοχασμού που θέλω να αναπτύξω. Τουτ'έστιν, όλοι βιώνουμε μέσα στα σπίτια μας πρώτα απ όλα μία διαφοροποίηση της γνώμης ως προς το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ του Δημοψηφίσματος που αναμένεται να γίνει την Κυριακή 5 Ιουλίου, αναλόγως της ηλικίας. Ναι, η ηλικία με ο,τι αυτό συνεπάγεται και το μεγάλο χάσμα μεταξύ του τι θα ψηφίσει ο γιος και τι ο πατέρας, τι θα επιλέξει η γιαγιά και τι η εγγονή, μας οδηγεί κατ'ευθείαν στο αιώνιο κοινωνιολογικό, ψυχολογικό αλλά και υπαρξιακό θέμα του "χάσματος των γενεών". Το χάσμα των γενεών είναι ένα διαχρονικό κοινωνικό πρόβλημα που υποδηλώνει τις μεγάλες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των γενεών, ήτοι ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά κυρίως. Το πρόβλημα αυτό δεν αγγίζει μόνο το θεμελιώδες ζήτημα της ανατροφής των παιδιών και της σωστής διαπαιδαγωγήσεως, όπου οι γονείς καλούνται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε μία ελαφρώς ή κατά πολύ διαφορετική κοινωνία από την οποία μεγάλωσαν οι ίδιοι, κάτι το οποίο φαίνεται ξεκάθαρα από τα διαφορετικά παιχνίδια, τις διαφορετικές τεχνολογικές συνθήκες (τηλεόραση, κινητή τηλεφωνία, videogames που για τους σημερινούς 60αρηδες παραμένει άγνωστος κόσμος) το τελείως άλλο λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν παιδιά και έφηβοι (εκτός από τις βρισιές που πάνω κάτω είναι οι ίδιες για όλους -διαχρονική αξία-), αλλά και στο επίπεδο των αξιών φυσικά, όπου άλλα πίστευε η πλειοψηφία της γενιάς των γονέων μου πάνω σε θέματα θρησκείας, σεξουαλικότητας (ομοφυλοφιλία, σχέση των δύο φύλων), και γενικότερα ποικίλων αντιλήψεων πάνω στη ζωή.
Το πρόβλημα του χάσματος των γενεών δεν μπορεί επομένως να μην αφορά και την πολιτική ζωή του τόπου, αφού ήδη η Μεταπολίτευση η οποία μεσουρανούσε όταν τη ζούσαν οι γονείς μας, με την φαυλότητα, τα ψέμματα και τους συνεχείς δανεισμούς των αλλεπάλληλων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και την κάκιστη διαχείρηση του κράτους και της δημόσιας ζωής, την αποβιομηχανοποίηση της χώρας αλλά και την επιβολή ενός τρόπου αντίληψης άκρως νευρωτικού που βασιζόταν στον καταναλωτισμό, στην υπερσυσσώρευση αγαθών και σ'έναν οικονομίστικο τρόπο σκέψης, κάπου εδώ τελειώνει και ήδη οι νέες γενιές τις οποίες προσωπικά εκπροσωπώ φύσει και θέσει, θέλουν και επιθυμούν διακαώς, τουλάχιστον μία πολύ μεγάλη μερίδα εξ ημών να τελειώσει.
Και φτάνουμε στο μείζον ζήτημα του Δημοψηφίσματος στο οποίο μας οδήγησε η κυβέρνηση Τσίπρα και η λίγο-πολύ (αυτό θα το κρίνει η ιστορία) η πρώτη Αριστερή κυβέρνηση στην χώρα ever!! Εξ αφορμής της άποψης που ακούω από πολύ κόσμο τις τελευταίες ημέρες ότι ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του μας οδηγεί σε εθνικό διχασμό, στοχάζομαι ποικιλότροπα πάνω στο θέμα αυτό και σκέφτομαι τα εξής. Ο πατέρας μου (τον παίρνω ως τυχαίο παράδειγμα), ο οποίος μπορεί να ψήφισε Καζάκη στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, τώρα του 'χει πάει τρεις και μία μπροστά στον φόβο του να μην πάρει καθόλου τη σύνταξή του ή στον φόβο που του έχουν προκαλέσει κυρίως τα ΜΜΕ ότι θα φύγουμε από την Ευρώπη, και με συνοπτικές διαδικασίες σκέψης (πόσο να σκεφτείς ψύχραιμα όταν φοβάσαι) προδιατίθεται να ψηφίσει ΝΑΙ, νομίζοντας έτσι ότι στηρίζει την παραμονή της χώρας μας στην Ε.Ε.. Αναρωτιέμαι όμως πόσοι χιλιάδες φοβισμένοι συνταξιούχοι, άνθρωποι της τρίτης ηλικίας, άνθρωποι που δυστυχώς οι περισσότεροι κουράστηκαν να ζουν, άνθρωποι που κουράστηκαν να αγωνίζονται, άνθρωποι των οποίων οι αληθινές επιθυμίες, τα όνειρα και οι υπαρξιακοί στόχοι αυτοπραγμάτωσης ματαιώθηκαν εδώ και πάρα πολλά χρόνια, δεν είναι σε θέση να σκεφτούν ψύχραιμα και λογικά αυτές τις κρίσιμες ώρες; Άνθρωποι ασθενείς σωματικά που εξαρτώνται απόλυτα από τα φάρμακά τους για να ζήσουν και άρα δεν μπορούν ούτε αυτοί να σκεφτούν ψύχραιμα και ορθολογικά; Άνθρωποι που -για να λέμε και την αλήθεια- εκείνοι έθρεψαν άθελά τους την σάπια Μεταπολίτευση της ιδιοτέλειας, του ατομικού συμφέροντος και της μικροαστικής ζωής, γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι να πουν το μεγάλο ΟΧΙ στην κατοχή; Αφού τα δεκάδες φαντάσματα που έχουν μέσα στην ψυχή τους δεν θα τους αφήσουν τώρα στο παρά 5 ή παρά 10 της ζωής τους να σηκώσουν κεφάλι. Εδώ δεν το σήκωσαν στη χούντα. Δεν το σήκωσαν στα Ίμια. Δεν το σήκωσαν στα δικά τους οικογενειακά δράματα (πόσα ζευγάρια είναι 70 χρονών τώρα, πάντα αταίριαστα, πάντα να υποφέρουν όντας ο ένας δίπλα στον άλλο αλλά να μην μπορούν να χωρίσουν από δειλία και ενοχή. Να επαναστατήσει πώς και γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος που δεν τόλμησε να πάει κόντρα στο προσωπικό του Κάρμα; ). Ο μέσος συνταξιούχος του σήμερα είναι ένας ανθρωπάκος κατά τη γλώσσα του Βίλχελμ Ράιχ, ένας δειλός ανθρωπάκος που δεν μπόρεσε παρά ελάχιστες στιγμές να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, γιατί του έλειπε η παιδεία, η γνώση και η πίστη. Όλα αυτά δεν τα ισχυρίζομαι μόνο εγώ, αλλά και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος σε μία αξέχαστη και πολύ συγκινητική του ομιλία...
Το να πας την Κυριακή στο Δημοψήφισμα και να πεις ΟΧΙ στην πρόταση των δανειστών, προϋποθέτει μία εσωτερική κινητοποίηση προς αντίδραση, αντίσταση και διάθεση ρήξης με το 4ο Ράϊχ κάτω από το οποίο στενάζει και υποφέρει σύσσωμος ο ελληνισμός του 21ου αιώνα.
Και γιατί συνδέω τόσο στενά το χάσμα των γενεών με τη σημερινή πολιτική συγκυρία; Γιατί πιστεύω αλλά και βλέπω γύρω μου ότι οι μεγαλύτερες ηλικίες σε σχέση με τις νεότερες είναι αυτές που δεν θέλουν ρήξη με τους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς και επιθυμούν να δεχτούμε τις προτάσεις τους, όσο επώδυνες κι αν είναι για όλη την ελληνική κοινωνία. Μα αυτό είναι και "φυσιολογικό", δηλαδή εξηγείται λογικά και ντετερμινιστικά. Ποιοί έχουν τις μεγαλύτερες καταθέσεις στις τράπεζες; Ποιοί συνήθισαν δεκαετίες τώρα στην υποτέλεια, στο ψέμμα και στο ξεπούλημα των πολιτικών, στις συντηρητικές πολιτικές που εφαρμόζονταν από συλλήβδην δεξιές και νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις; Δεν τους κακοφαίνεται που τώρα έχει βγει κάποιος πάνω στο τιμόνι της χώρας και θέλει να το στηρίξει ο ίδιος για πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια μνημονίων; Πόσοι νεολαίοι είναι τόσο συμβιβασμένοι όσο οι γονείς τους; Τα παιδιά της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, άντε και η νεολαία του ΠΑΣΟΚ που κι αυτοί μας έχουν πει εδώ και χρόνια ότι έχουν φύγει απ το ΠΑΣΟΚ και άρα το τελευταίο έχει μείνει...ορφανό από νεολαία κόμματος. Μόνο αυτοί όμως. Τελεία. Όλοι οι υπόλοιποι, που είναι και η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής νιότης, θα ψηφίσει ΟΧΙ την Κυριακή, γιατί θέλει να ζήσει με ελευθερία, θέλει να βρει μια δουλειά και με ανθρώπινους όρους εργασίας ώστε να ζήσει με αξιοπρέπεια τη ζωή του. Θέλει να ζει σε μία χώρα όπου θα κυριαρχεί το δημοκρατικό πολίτευμα, αξία απαράβατη και αδιαπραγμάτευτη υποτίθεται για όλους, και όχι τα χρηματοπιστωτικά λόμπυ της Ευρώπης και οι καταστροφικές πολιτικές που μας επέβαλαν και μας οδήγησαν εσκεμμένα στην εξαθλίωση, την μετανάστευση και την κατάθλιψη. Θέλει να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια εδώ στην Ελλάδα, όχι να ξενιτευτεί και αυτός. Αλήθεια πόσοι νέοι και πόσοι ηλικιωμένοι ξενιτεύτηκαν τα τελευταία 5 χρόνια στο εξωτερικό; Ποιοί από τους δύο επλήγησαν περισσότερο απ' την οικονομική κρίση; Ποιοί από τους δύο έχουν συμφέρον να ψηφίσουν ΟΧΙ και ποιοί ΝΑΙ στο ιστορικό Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου;
Όλα αυτά δεν τα λέω για να δημιουργήσω εντάσεις ούτε διχασμούς ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά. Περιγράφω απλά την πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα που ξεχνάμε πολλές φορές, αλλά είναι μία αλήθεια και αυτή που καλό είναι να έχουμε υπόψιν μας. Οι γονείς και οι μεγαλύτερες γενεές, όσο κι αν λένε και διατυμπανίζουν ότι για εμάς τα έκαναν όλα, ότι θυσιάστηκαν, ότι για εμάς αγωνίζονται, για εμάς εργάστηκαν όλα αυτά τα χρόνια κλπ κλπ, γιατί δεν κάνουν το ίδιο και σε εθνικό επίπεδο; Γιατί δεν πάνε την Κυριακή να πούνε ΟΧΙ στη διαιώνιση της λιτότητας, ΟΧΙ στην καταστροφή της χώρας που θα είναι και καταστροφή των ίδιων τους των παιδιών;
Χρειάζεται αρετήν και τόλμην η ελευθερία, όπως λέει ο ποιητής μας Ανδρέας Κάλβος. Οι μεγαλύτερες γενεές, αυτές που μας έφεραν μέχρι εδώ, άθελά τους επαναλαμβάνω και μέσα σ'ενα πλαίσιο μακρόχρονης κοροιδίας, πλεκτάνης και ψεύτικης ζωής στην οποία τους εγκλώβισε το πολιτικό σύστημα και το Σύστημα-Μάτριξ σύλληβδην που μας εξουσιάζει, έχουν άραγε αυτή την ώρα την αρετή και την τόλμη να μας οδηγήσουν στην ελευθερία, ή μήπως πρέπει να πάρουμε αποφασιστικά τα ηνία και την ιστορία που γράφεται τώρα εμείς οι νέοι, να πάρουμε τη ζωή πιο πολύ στα σοβαρά από ποτέ, να σταθούμε εμείς στο ύψος των περιστάσεων εκπροσωπώντας όλο το ελληνικό έθνος αλλά και όλους τους δοκιμαζόμενους λαούς της Ευρώπης και να γράψουμε τη δική μας ένδοξη ιστορία προς την Ελευθερία, την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη;
Όσοι θα ψηφίσουν ΝΑΙ την Κυριακή, θα είναι άδειοι και κενοί αξιών, ιδανικών και επιχειρημάτων που να μπορούν να σταθούν απέναντι στο ύψος της ιστορικής συγκυρίας. Γι αυτό και προσωπικά πιστεύω ότι το ΟΧΙ θα γράψει με θετικό πρόσημο για την πορεία του ελληνικού έθνους ιστορία. Ένα ΝΑΙ θα είναι αρνητικό πρόσημο, σημείο ντροπής για το γένος μας που όλοι θα θελήσουμε να ξεχάσουμε, και οι δύο πλευρές της πολιτικής αναμέτρησης, μα ακόμα περισσότερο εκείνοι που μας οδήγησαν συνειδητά πια στην ταπείνωση, τη φτώχεια και την υποτέλεια όχι μόνο εμάς, τον ελληνικό λαό, αλλά όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς που ελπίζουν αυτές τις μέρες στο ελληνικό θαύμα. Αν χάσουμε αυτή την ευκαιρία προς την ελευθερία, ίσως φάμε στη μάπα άλλα τόσα χρόνια λιτότητας, φτώχειας και εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίας. Και τα επόμενα 5 θα είναι -όλοι μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό- πολύ πιο άγρια από αυτά που ζήσαμε...
Σημείωση: Μία διευκρίνηση προς αποφυγίν παρεξηγήσεων. Πιστεύω και γνωρίζω ότι αυτή η γενιά που μας μεγάλωσε, έβγαλε πάρα πολλούς ανθρώπους σωστούς, φιλοσόφους, ποιητές, στοχαστές, επαναστάτες, σωστές μανάδες, σωστούς πατεράδες, γλυκύτατους παππούδες και σοφές γιαγιάδες που είναι παράδειγμα προς μίμηση και μία πνευματική πυξίδα ακόμα για την προσωπική μας ζωή. Μα πώς θα γινόταν αλλιώς; Θα είχε απομείνει τίποτα σ'αυτό τον κόσμο αν δεν είχαμε και αυτούς; Η όλη κριτική που κάνω στη γενιά της Μεταπολίτευσης είναι πάντα καλοπροαίρετη και σ'αυτή κυριαρχεί το γεγονός ότι απλά οι γονείς μας την πατήσαν και παγιδεύτηκαν σε όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω. Και εμείς να ήμασταν στη θέση τους είμαι σίγουρος πως θα την πατούσαμε. Διότι όλα αυτά τα γεγονότα αν τα διαβάσουμε από μία πνευματική και εσχατολογική οπτική γωνία, ήταν για να γίνουν. Για να γίνει τι θα με ρωτήσετε και δικαίως. Η απάντηση δεν είναι θέμα του παρόντος άρθρου. Ίσως γραφτεί ένα ξεχωριστό κείμενο περί του θέματος.
Και φτάνουμε στο μείζον ζήτημα του Δημοψηφίσματος στο οποίο μας οδήγησε η κυβέρνηση Τσίπρα και η λίγο-πολύ (αυτό θα το κρίνει η ιστορία) η πρώτη Αριστερή κυβέρνηση στην χώρα ever!! Εξ αφορμής της άποψης που ακούω από πολύ κόσμο τις τελευταίες ημέρες ότι ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του μας οδηγεί σε εθνικό διχασμό, στοχάζομαι ποικιλότροπα πάνω στο θέμα αυτό και σκέφτομαι τα εξής. Ο πατέρας μου (τον παίρνω ως τυχαίο παράδειγμα), ο οποίος μπορεί να ψήφισε Καζάκη στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, τώρα του 'χει πάει τρεις και μία μπροστά στον φόβο του να μην πάρει καθόλου τη σύνταξή του ή στον φόβο που του έχουν προκαλέσει κυρίως τα ΜΜΕ ότι θα φύγουμε από την Ευρώπη, και με συνοπτικές διαδικασίες σκέψης (πόσο να σκεφτείς ψύχραιμα όταν φοβάσαι) προδιατίθεται να ψηφίσει ΝΑΙ, νομίζοντας έτσι ότι στηρίζει την παραμονή της χώρας μας στην Ε.Ε.. Αναρωτιέμαι όμως πόσοι χιλιάδες φοβισμένοι συνταξιούχοι, άνθρωποι της τρίτης ηλικίας, άνθρωποι που δυστυχώς οι περισσότεροι κουράστηκαν να ζουν, άνθρωποι που κουράστηκαν να αγωνίζονται, άνθρωποι των οποίων οι αληθινές επιθυμίες, τα όνειρα και οι υπαρξιακοί στόχοι αυτοπραγμάτωσης ματαιώθηκαν εδώ και πάρα πολλά χρόνια, δεν είναι σε θέση να σκεφτούν ψύχραιμα και λογικά αυτές τις κρίσιμες ώρες; Άνθρωποι ασθενείς σωματικά που εξαρτώνται απόλυτα από τα φάρμακά τους για να ζήσουν και άρα δεν μπορούν ούτε αυτοί να σκεφτούν ψύχραιμα και ορθολογικά; Άνθρωποι που -για να λέμε και την αλήθεια- εκείνοι έθρεψαν άθελά τους την σάπια Μεταπολίτευση της ιδιοτέλειας, του ατομικού συμφέροντος και της μικροαστικής ζωής, γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι να πουν το μεγάλο ΟΧΙ στην κατοχή; Αφού τα δεκάδες φαντάσματα που έχουν μέσα στην ψυχή τους δεν θα τους αφήσουν τώρα στο παρά 5 ή παρά 10 της ζωής τους να σηκώσουν κεφάλι. Εδώ δεν το σήκωσαν στη χούντα. Δεν το σήκωσαν στα Ίμια. Δεν το σήκωσαν στα δικά τους οικογενειακά δράματα (πόσα ζευγάρια είναι 70 χρονών τώρα, πάντα αταίριαστα, πάντα να υποφέρουν όντας ο ένας δίπλα στον άλλο αλλά να μην μπορούν να χωρίσουν από δειλία και ενοχή. Να επαναστατήσει πώς και γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος που δεν τόλμησε να πάει κόντρα στο προσωπικό του Κάρμα; ). Ο μέσος συνταξιούχος του σήμερα είναι ένας ανθρωπάκος κατά τη γλώσσα του Βίλχελμ Ράιχ, ένας δειλός ανθρωπάκος που δεν μπόρεσε παρά ελάχιστες στιγμές να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, γιατί του έλειπε η παιδεία, η γνώση και η πίστη. Όλα αυτά δεν τα ισχυρίζομαι μόνο εγώ, αλλά και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος σε μία αξέχαστη και πολύ συγκινητική του ομιλία...
Το να πας την Κυριακή στο Δημοψήφισμα και να πεις ΟΧΙ στην πρόταση των δανειστών, προϋποθέτει μία εσωτερική κινητοποίηση προς αντίδραση, αντίσταση και διάθεση ρήξης με το 4ο Ράϊχ κάτω από το οποίο στενάζει και υποφέρει σύσσωμος ο ελληνισμός του 21ου αιώνα.
Και γιατί συνδέω τόσο στενά το χάσμα των γενεών με τη σημερινή πολιτική συγκυρία; Γιατί πιστεύω αλλά και βλέπω γύρω μου ότι οι μεγαλύτερες ηλικίες σε σχέση με τις νεότερες είναι αυτές που δεν θέλουν ρήξη με τους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς και επιθυμούν να δεχτούμε τις προτάσεις τους, όσο επώδυνες κι αν είναι για όλη την ελληνική κοινωνία. Μα αυτό είναι και "φυσιολογικό", δηλαδή εξηγείται λογικά και ντετερμινιστικά. Ποιοί έχουν τις μεγαλύτερες καταθέσεις στις τράπεζες; Ποιοί συνήθισαν δεκαετίες τώρα στην υποτέλεια, στο ψέμμα και στο ξεπούλημα των πολιτικών, στις συντηρητικές πολιτικές που εφαρμόζονταν από συλλήβδην δεξιές και νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις; Δεν τους κακοφαίνεται που τώρα έχει βγει κάποιος πάνω στο τιμόνι της χώρας και θέλει να το στηρίξει ο ίδιος για πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια μνημονίων; Πόσοι νεολαίοι είναι τόσο συμβιβασμένοι όσο οι γονείς τους; Τα παιδιά της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, άντε και η νεολαία του ΠΑΣΟΚ που κι αυτοί μας έχουν πει εδώ και χρόνια ότι έχουν φύγει απ το ΠΑΣΟΚ και άρα το τελευταίο έχει μείνει...ορφανό από νεολαία κόμματος. Μόνο αυτοί όμως. Τελεία. Όλοι οι υπόλοιποι, που είναι και η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής νιότης, θα ψηφίσει ΟΧΙ την Κυριακή, γιατί θέλει να ζήσει με ελευθερία, θέλει να βρει μια δουλειά και με ανθρώπινους όρους εργασίας ώστε να ζήσει με αξιοπρέπεια τη ζωή του. Θέλει να ζει σε μία χώρα όπου θα κυριαρχεί το δημοκρατικό πολίτευμα, αξία απαράβατη και αδιαπραγμάτευτη υποτίθεται για όλους, και όχι τα χρηματοπιστωτικά λόμπυ της Ευρώπης και οι καταστροφικές πολιτικές που μας επέβαλαν και μας οδήγησαν εσκεμμένα στην εξαθλίωση, την μετανάστευση και την κατάθλιψη. Θέλει να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια εδώ στην Ελλάδα, όχι να ξενιτευτεί και αυτός. Αλήθεια πόσοι νέοι και πόσοι ηλικιωμένοι ξενιτεύτηκαν τα τελευταία 5 χρόνια στο εξωτερικό; Ποιοί από τους δύο επλήγησαν περισσότερο απ' την οικονομική κρίση; Ποιοί από τους δύο έχουν συμφέρον να ψηφίσουν ΟΧΙ και ποιοί ΝΑΙ στο ιστορικό Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου;
Όλα αυτά δεν τα λέω για να δημιουργήσω εντάσεις ούτε διχασμούς ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά. Περιγράφω απλά την πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα που ξεχνάμε πολλές φορές, αλλά είναι μία αλήθεια και αυτή που καλό είναι να έχουμε υπόψιν μας. Οι γονείς και οι μεγαλύτερες γενεές, όσο κι αν λένε και διατυμπανίζουν ότι για εμάς τα έκαναν όλα, ότι θυσιάστηκαν, ότι για εμάς αγωνίζονται, για εμάς εργάστηκαν όλα αυτά τα χρόνια κλπ κλπ, γιατί δεν κάνουν το ίδιο και σε εθνικό επίπεδο; Γιατί δεν πάνε την Κυριακή να πούνε ΟΧΙ στη διαιώνιση της λιτότητας, ΟΧΙ στην καταστροφή της χώρας που θα είναι και καταστροφή των ίδιων τους των παιδιών;
Χρειάζεται αρετήν και τόλμην η ελευθερία, όπως λέει ο ποιητής μας Ανδρέας Κάλβος. Οι μεγαλύτερες γενεές, αυτές που μας έφεραν μέχρι εδώ, άθελά τους επαναλαμβάνω και μέσα σ'ενα πλαίσιο μακρόχρονης κοροιδίας, πλεκτάνης και ψεύτικης ζωής στην οποία τους εγκλώβισε το πολιτικό σύστημα και το Σύστημα-Μάτριξ σύλληβδην που μας εξουσιάζει, έχουν άραγε αυτή την ώρα την αρετή και την τόλμη να μας οδηγήσουν στην ελευθερία, ή μήπως πρέπει να πάρουμε αποφασιστικά τα ηνία και την ιστορία που γράφεται τώρα εμείς οι νέοι, να πάρουμε τη ζωή πιο πολύ στα σοβαρά από ποτέ, να σταθούμε εμείς στο ύψος των περιστάσεων εκπροσωπώντας όλο το ελληνικό έθνος αλλά και όλους τους δοκιμαζόμενους λαούς της Ευρώπης και να γράψουμε τη δική μας ένδοξη ιστορία προς την Ελευθερία, την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη;
Όσοι θα ψηφίσουν ΝΑΙ την Κυριακή, θα είναι άδειοι και κενοί αξιών, ιδανικών και επιχειρημάτων που να μπορούν να σταθούν απέναντι στο ύψος της ιστορικής συγκυρίας. Γι αυτό και προσωπικά πιστεύω ότι το ΟΧΙ θα γράψει με θετικό πρόσημο για την πορεία του ελληνικού έθνους ιστορία. Ένα ΝΑΙ θα είναι αρνητικό πρόσημο, σημείο ντροπής για το γένος μας που όλοι θα θελήσουμε να ξεχάσουμε, και οι δύο πλευρές της πολιτικής αναμέτρησης, μα ακόμα περισσότερο εκείνοι που μας οδήγησαν συνειδητά πια στην ταπείνωση, τη φτώχεια και την υποτέλεια όχι μόνο εμάς, τον ελληνικό λαό, αλλά όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς που ελπίζουν αυτές τις μέρες στο ελληνικό θαύμα. Αν χάσουμε αυτή την ευκαιρία προς την ελευθερία, ίσως φάμε στη μάπα άλλα τόσα χρόνια λιτότητας, φτώχειας και εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίας. Και τα επόμενα 5 θα είναι -όλοι μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό- πολύ πιο άγρια από αυτά που ζήσαμε...
Σημείωση: Μία διευκρίνηση προς αποφυγίν παρεξηγήσεων. Πιστεύω και γνωρίζω ότι αυτή η γενιά που μας μεγάλωσε, έβγαλε πάρα πολλούς ανθρώπους σωστούς, φιλοσόφους, ποιητές, στοχαστές, επαναστάτες, σωστές μανάδες, σωστούς πατεράδες, γλυκύτατους παππούδες και σοφές γιαγιάδες που είναι παράδειγμα προς μίμηση και μία πνευματική πυξίδα ακόμα για την προσωπική μας ζωή. Μα πώς θα γινόταν αλλιώς; Θα είχε απομείνει τίποτα σ'αυτό τον κόσμο αν δεν είχαμε και αυτούς; Η όλη κριτική που κάνω στη γενιά της Μεταπολίτευσης είναι πάντα καλοπροαίρετη και σ'αυτή κυριαρχεί το γεγονός ότι απλά οι γονείς μας την πατήσαν και παγιδεύτηκαν σε όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω. Και εμείς να ήμασταν στη θέση τους είμαι σίγουρος πως θα την πατούσαμε. Διότι όλα αυτά τα γεγονότα αν τα διαβάσουμε από μία πνευματική και εσχατολογική οπτική γωνία, ήταν για να γίνουν. Για να γίνει τι θα με ρωτήσετε και δικαίως. Η απάντηση δεν είναι θέμα του παρόντος άρθρου. Ίσως γραφτεί ένα ξεχωριστό κείμενο περί του θέματος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου