Εκκλησία και Προγαμιαίες σχέσεις

Έχω μια ιδιαίτερη σχέση με την Εκκλησία και με την Ορθοδοξία γενικότερα. Ενώ πιστεύω βαθιά και αληθινά στον Ένα και μοναδικό, πανάγαθο, παντοδύναμο και άναρχο (δηλαδή χωρίς αρχή, χωρίς αιτία ύπαρξης) Θεό, ενώ βλέπω πολλές φορές την ψυχή μου να αναπαύεται διαβάζοντας την Αγία Γραφή, ακούγοντας τη θεία λειτουργία, μελετώντας τους λόγους σύγχρονων γερόντων πραγματικά σοφοτάτων με την οντολογική έννοια του όρου, παράλληλα βιώνω ουκ ολίγες φορές μια έντονη σύγκρουση μέσα μου αναφορικά με πολλά και διάφορα επιμέρους θέματα ζωτικής σημασίας για τον άνθρωπο και τη ζωή του μέσα στην κτίση και την κοινωνία. Δηλαδή έρχομαι σε αντίθεση σε σχέση με τις θέσεις που η Εκκλησία θέσπισε στο μακρινό παρελθόν και εξακολουθεί βάσει των κανόνων της Ιεράς παραδόσεως να ακολουθεί στην εκκλησιαστική πράξη.

Ένα από τα θέματα που μας προβληματίζουν πολύ σοβαρά ως προς την ορθοπραξία της Ορθοδοξίας και την υγιή ζωή του πληρώματος αυτής, είναι η πάγια θέση της σχετικά με τις προγαμιαίες σχέσεις. Ξέρουμε από την Ιερά Παράδοση και την Εκκλησιαστική πράξη 16 και πλέον αιώνων, ότι καλό είναι να διατηρεί ο νέος την παρθενία του μέχρι την τέλεση του μυστηρίου του γάμου,μέχρι να παντρευτεί.

Το θεολογικό υπόβαθρο της Ορθοδοξίας για την στήριξη αυτής τη θέσης είναι το εξής:Σε γενικές γραμμές η Εκκλησία θεωρεί ότι η ερωτική πράξη, μέσα στο πλαίσιο της μονογαμικής και αφοσιωμένης σχέσης, είναι το αποκορύφωμα της αγάπης, πράγμα στο οποίο συμφωνούμε βέβαια και εμείς, αφού το έχουμε δει στην πράξη (ως προς την μονογαμία ως αληθής στάση απέναντι στη ζωή θα το εξετάσουμε σε ξεχωριστό άρθρο), που όμως η ανθρώπινη αγάπη δεν αρκεί για να σφραγιστεί τρόπον τινά η ειρηνική και αγαπητική ένωση των ερωτευμένων, λόγω της ροπής του ανθρώπου προς το σαρκικό φρόνημα και την έκπτωση στον υλισμό. Επομένως δογματίζει η Εκκλησία (δογματίζει με την έννοια ότι θεωρεί ως αλήθεια, για περισσότερες λεπτομέρειες περί του όρου δόγμα βλ. Ξεξάκη,"Ορθόδοξος Δογματική", τ.Α.,σελ.178-187)ότι το ιερό μυστήριο του γάμου και το ξεκίνημα της συζυγικής ζωής υπό τη σκέπη του Τριαδικού Θεού θα εξασφαλίσει εν δυνάμει την αγνότητα, την αφοσίωση και την αγάπη του ζεύγους. Μάλιστα η Ορθοδοξία το πάει ακόμα παραπέρα τονίζοντας ότι το μυστήριο του γάμου μπορεί να οδηγήσει στην κατάργηση των δύο φύλων, δια στόματος του ιδίου του Ιησού Χριστού, όπου όταν οι Φαρισαίοι για να τον φέρουν σε δύσκολη θέση τον ρώτησαν αν επιτρέπεται να χωρίσει κανείς τη γυναίκα του για οποιονδήποτε λόγο, Εκείνος είπε: "Δεν διαβάσατε πως ο δημιουργός απ την αρχή τους έκανε άνδρα και γυναίκα; Γι αυτό θα εγκαταλείψει ο άνδρας τον πατέρα του και τη μητέρα του και θα ενωθεί με την γυναίκα του, και θα γίνουν οι δύο ένας άνθρωπος. Συνεπώς δε θα είναι δύο αλλά ένας άνθρωπος. Ο,τι λοιπόν συνένωσε ο Θεός, δεν πρέπει να το χωρίζει ο άνθρωπος" (Μτ.19,4-7)

Σχετικά με το πώς βλέπει η Εκκλησία τον έρωτα και τον γάμο διαβάζουμε στον δεύτερο τόμο της Χριστιανικής Ηθικής του Γεωργίου Μαντζαρίδη (σελ.364-365) τα εξής: "Ο φυσικός έρως παρακινεί τον άνθρωπο σε υπέρβαση του Εγώ και κοινωνία με το Εσύ.. Μ'αυτόν τον τρόπο συνιστά κεφαλαιώδη παράγοντα για τη συγκρότηση της ανθρώπινης ζωής. Ο έρως προσφέρει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να οδηγηθεί απ την ιδιοτελή κίνηση στην ανιδιοτελή κοινωνία (με τον άλλο), όταν όμως περιορίζεται στο επίπεδο των αισθήσεων υπηρετεί την ιδιοτέλεια και εκφυλίζεται σε παράγοντα διαφθοράς και καταστροφής. Η καταξίωση του έρωτα πραγματοποιείται στην κοινωνία της αγάπης που δημιουργεί ο γάμος. Η πραγματική όμως αγάπη απαιτεί κόπο, υπομονή και θυσία. Δεν είναι απλό φυσικό συναίσθημα, αλλά άθλημα ταπεινώσεως και αρετής. Γι αυτό και δεν μπορεί να ταυτίζεται με το ερωτικό συναίσθημα ή ακόμα και την ερωτική αφοσίωση. Τέτοια ταύτιση δημιουργεί σοβαρότατες συγχύσεις...Η εκούσια ισόβια αυτοδέσμευση μέσα στο πλαίσιο του γάμου αποτελεί την καλύτερη προυπόθεση για την ανάπτυξη της αληθούς αγάπης και της αμοιβαίας καθολικής αυτοπροσφοράς του ζεύγους".

Η Ορθόδοξη διδασκαλία φαίνεται ότι μέσα απ την Ιερά Παράδοση και την Αγία Γραφή δημιούργησε το θεωρητικό πλαίσιο, την ιδανική εικόνα θα λέγαμε, σχετικά με το πώς ο έρωτας δύο ανθρώπων διασφαλίζεται και πώς μπορεί να υφίσταται ως κοινωνία προσώπων και όχι ως συνεύρεση ατόμων. Ωστόσο η Εκκλησία μας θεωρεί ότι "η σύναψη προγαμιαίων σχέσεων δεν προετοιμάζει, αλλά ευτελίζει τον γάμο. Γι αυτό και η Εκκλησία βλέπει τις σχέσεις αυτές ως πορνικές και τις συνδέει με κανονικά επιτίμια. Ευνόητο είναι ότι οι προγαμιαίες σχέσεις δεν γίνονται δεκτές από την Εκκλησία ούτε κατά την περίοδο της μνηστείας" (Γ.Μαντζαρίδης,Χριστιανική Ηθική,τ.ΙΙ,σελ.366)

Απο αυτό το σημείο λοιπόν φρονούμε ότι ξεκινάει η μεγάλη σύγκρουση μεταξύ κοινωνίας και εκκλησίας. Η σύγχρονη ψυχανάλυση σε ακολουθία της παρακαταθήκης που άφησε ο Freud και οι συνεχιστές του, θεωρεί το σεξ ως τον σημαντικότερο ίσως παράγοντα της ανθρώπινης λειτουργίας, της κατεξοχήν εκείνη ψυχολογική προυπόθεση από την οποία εξαρτάται η ψυχική αλλά και η σωματική υγεία του σύγχρονου ανθρώπου. Μόνο αν αναλογιστεί κανείς πόσο για παράδειγμα επηρεάζει τη ζωή των ανδρών το θέμα της στυτικής δυσλειτουργίας ώστε να σημαδεύει και να καθορίζει όλες τους τις εργασίες, ή το πρόβλημα της ανοργασμικότητας των γυναικών, που απ ο,τι δείχνουν οι έρευνες είναι πολύ υψηλό, ή τις σοβαρές εμπλοκές που μπορεί να παρουσιάζει η σεξουαλικότητα ενός ενήλικα (σεξομανία, ομοφυλοφυλία) αν το συζυγικό παράδειγμα που έλαβε απ τους γονείς του ήταν λάθος, καταλαβαίνουμε ιδιατέρως εύκολα πόσο μεγάλο ρόλο παίζει η σεξουαλικότητα για τον σύγχρονο (και όχι μόνο) άνθρωπο.

Αυτό για το οποίο είμαστε σίγουροι πέρα από κάθε αμφιβολία είναι το γεγονός ότι η σεξουαλικότητα του μέσου δυτικού ανθρώπου πάσχει. Στην υποστήριξη της θέσης αυτής δεν χρειάζεται παρά ένα και καραμπινάτο φαινόμενο, του να θεωρούμε στο όνομα της προόδου τη σεξουαλικότητα ως υποκειμενικό θέμα που επαφίεται στο προσωπικό γούστο του καθενός. Μ'άλλα λόγια στο σεξ όλα επιτρέπονται, φτάνει να το θέλουν και οι δύο (ή περισσότεροι!) εμπλεκόμενοι σ΄αυτό. Έτσι αν εξαιρέσουμε βιαστές και παιδόφιλους, όλες οι άλλες κατηγορίες (ομοφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ, busexual, νευρωτικοί εργένηδες κλπ.) είναι αποδεκτές ή αν όχι τουλάχιστον επιτρεπτές από μεγάλο μερίδιο της κοινωνίας. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πόσο πολύ έχει περιπλεχθεί σήμερα η σεξουαλικότητα του ανθρώπου, και πόσο μεγάλη προσοχή απαιτείται από τους πάσης φύσεως επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Όλα αυτά τα αναφέρουμε διότι θεωρούμε πλέον ότι αποτελεί κοινωνική και ποιμαντική ακαμψία απ την πλευρά της Εκκλησίας να διατηρεί τη στάση που προαναφέραμε, ότι οι προγαμιαίες σχέσεις αντιμετωπίζονται ως πορνικές, ως άσχετες προς την οντολογία του έρωτα, ως αποκλίνουσες σε σχέση με την ορθοπραξία ενός ορθόδοξου Χριστιανού, ως απόρριψη του θείου θελήματος, ως απώλεια της παρθενίας και ως εκ τούτου της αγνότητας του προσώπου, εν τέλει ως αιτία απομάκρυνσης του ανθρώπου απ τον Θεό.

Θεωρούμε πλέον τη στάση αυτή της Εκκλησίας ως ακραία για τους εξής λόγους:

I)Bλέπει τα πράγματα μόνο με τα μάτια της ψυχής, αν μπορεί να μου επιτραπεί ο όρος, αγνοώντας τι γίνεται στον υποκειμενικό και ενστικτώδη κόσμο του Εγώ, μ'άλλα λόγια αγνοεί τις αποδεδειγμένες επιστημονικές ανακαλύψεις, ότι η ψυχική υγεία του σύγχρονου ανθρώπου εξαρτάται σε τεράστιο βαθμό από την σεξουαλική του ισορροπία. Αυτό κατά τη γνώμη μας αποτελεί αδυναμία και ακαμψία της Εκκλησίας να συμπεριλάβει χωρίς ανασφάλειες τις ανακαλύψεις της ψυχανάλυσης και της ιατρικής στο ποιμαντικό της έργο. Απόρροια όλων αυτών είναι το γεγονός ότι ο νέος στην ενστικτώδη και υγιή του προσπάθεια να ξεφύγει από την πύρινη λαίλαπα της κοινωνίας, απευθύνεται σε μια Εκκλησία, η οποία αρνείται πεισματικά να μιλήσει τη γλώσσα της εποχής, πράγμα που καλά έμαθε να κάνει ήδη απότ ον Β'αιώνα με τους Απολογητές και αργότερα με τους μεγάλους Πατέρες και Διδασκάλους, μιλώντας την ελληνική και χρησιμοποιώντας φιλοσοφικούς όρους (βλ.οντολογία,ομοούσιο,ουσία,ών κλπ.) για να γίνουν κατανοητοί στον ελληνορωμαικό κόσμο, με αποτέλεσμα να απογοητεύεται δικαίως σ'αυτό το σημείο ο νέος και να μην βρίσκει μια πραγματική όαση, μια πηγή αγάπης που θα τον καταλαβαίνει σε βάθος και σ'όλους τους τομείς.

ΙI)Δεν ακολουθεί την ορθή ποιμαντική πρακτική της θείας οικονομίας. Ένας απ τους βασικούς πυλώνεις της Ορθόδοξης ποιμαντικής πράξης είναι η θεία οικονομία, με την έννοια ότι ναι μεν η αποκεκαλλυμένη θεία αλήθεια είναι μία και αναλλοίωτη για όλους, στον χώρο όμως της ποιμαντικής υπάρχει η πρακτική της οικονομίας, ότι δηλαδή ο κάθε άνθρωπος είναι φυσικά μοναδικός και ανεπανάληπτος, και ως εκ τούτου κάθε περίπτωση εξομολόγησης χρήζει διαφορετικής αντιμετώπισης και ποιμαντικής φροντίδας από την πλευρά του εξομολογητή, ο οποίος βέβαια οφείλει να είναι πλήρως καταρτισμένος πρώτα ψυχολογικά και μετά θεολογικά, αφού κατά τη γνώμη μας αν δεν αντιμετωπίσει ο άνθρωπος πρώτα τις κατώτερες ανάγκες του, δεν μπορεί να προχωρήσει στις επόμενες (βλ. Maslow και την ιεράρχηση των ανθρώπινων αναγκών). Παρόλο που αυτή η αντίληψη (της θείας οικονομίας) με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, δεν βλέπω να ενεργοποιείται αυτό στην πράξη.

Έχω ακούσει γι αυτό το θέμα πολλές και διάφορες δραματικές ιστορίες που ακόμα με λυπούν. Για παράδειγμα, ένας γνωστός μου εξομολογήθηκε σε ιερέα για πρώτη και τελευταία φορά στα δεκαπέντε του χρόνια, όταν ο πνευματικός του, τον επέπληξε επειδή ικανοποιούνταν κατά μόνας, με αποτέλεσμα το παιδί να φύγει άρων άρων απ την Εκκλησία, να αποκτήσει φοβερές ενοχές που τον βασάνιζαν στη ζωή του. Το μαρτύριό του έφτανε σε τέτοιο σημείο, που δεν μπορούσε ούτε καν να εισχωρήσει σ'εναν ορθόδοξο ναό, διότι αιθανόταν ότι οι διάφοροι Άγιοι που διακοσμούν τους τοίχους τον κοιτάζουν μ'ένα επικριτικό και επιβλητικό βλέμμα και τον επιπλήττουν για πράξεις, έργα και ημέρες του μικρού του παρελθόντος.. Στη συγκεκριμένη περίπωση λοιπόν, και ανεξάρτητα από το κατά πόσο το συγκεκριμένο άτομο είχε την προδιάθεση να ξεφύγει τόσο πολύ απ την πραγματικότητα, η ευθύνη του ιερέα είναι τεράστια, που ίσως να αγγίζει την ποινική διάσταση του θέματος. Ξέρουμε και άλλες εξ ίσου δραματικές περιπτώσεις, στις οποίες ο νέος άνθρωπος που για προσωπικούς του λόγους δειλιάζει ενώ θα ήθελε κατά βάθος να σχετιστεί με μια κοπέλα, ωστόσο περνάνε τα χρόνια, κοντεύει τα 30 και δεν έχει κάνει ακόμα καμμία κίνηση. Υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν το βρίσκω επιεικώς γελοίο να τον αποπροσανατολίζει ο πνευματικός του, και αντί να του πει ότι δεν πάει καθόλου καλά, του λέει ότι καλά κάνει, και να συνεχίσει έτσι στον δρόμο της παρθενίας!!!! Εδώ λοιπόν αναφύεται ένα τεράστιο ζήτημα, να υπάρχουν πνευματικοί στα σπλάχνα της Ορθοδοξίας τελείως ακατάλληλοι για το δύσκολο ποιμαντικό έργο, λίαν επικίνδυνοι για τη δημόσια υγεία.

ΙΙΙ)Σύμφωνα με όσα προαναφέραμε γίνεται φανερό ότι οι λίγοι νέοι που ακολουθούν πιστά την απαγόρευση των προγαμιαίων σχέσεων, εκτός όλων των άλλων περιπλοκών που προκύπτουν, αποκτούν την περιβόητη θρησκευτική ενοχή, η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί τον άνθρωπο σε πανωλεθρία, διότι καταντάει να μην χαίρεται ούτε τον θείο έρωτα, ούτε και τον ανθρώπινο, αφού η θρησκευτική ενοχή είναι ο πιο επικίνδυνος "καρκίνος" απέναντι στην ελεύθερη βούληση και το αυτεξούσιο του ανθρώπου.

ΙV)Από επικοινωνιακής πλευράς το θέμα αυτό αποτελεί το κόκκινο πανί που μαζί με τα παραεκκλησιαστικά σκάνδαλα και το ακανθώδες θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας κάνει την ελληνική κοινωνία να αποτραβιέται ολοένα και περισσότερο απ την Εκκλησία του Χριστού,μην ξέροντας κανείς που θα φτάσει αυτή η κατάσταση.

V)Δημιουργεί δεκάδες περίπλοκες καταστάσεις στην ψυχολογία του πιστού:

1ον)Αναπτύσσεται και παρασιτεί ο ψυχαναγκασμός του ανθρώπου να μένει εγκρατής για να μην αμαρτάνει, άσχετα αν μέσα του φλέγεται απ την ερωτική επιθυμία, και αποκτά έτσι με τον καιρό την άκαμπτη στάση του "εγώ όταν κάνω σχέση θα παντρευτώ κιόλας". Από όσα σχεδόν στόματα νέων το έχω ακούσει αυτό, βγάζει μάτι πόση υποκρισία, πόσος ηθικισμός,και τι ψυχολογικοί φόβοι και ανασφάλειες κρύβονται πίσω απ την νομιμοφάνεια της φράσης αυτής.

2ον)Για πολλούς νέους(και μη σας σοκάρει αυτό που θα πώ) αποτελεί είδος προφάσεων εν αμαρτίαις η προγαμική τους παρθενία, αφού ξέρουμε ότι υπάρχουν πολλοί νέοι που για καθαρά συμπλεγματικούς λόγους που ουδεμία σχέση έχουν με την αγνότητα της ψυχής, βολεύονται στην κυριολεξία απ την απαγόρευση αυτή της Εκκλησίας, προκειμένου να αναβάλουν και ες αεί αν χρειαστεί τον μεγαλύτερό τους φόβο:τη συσχέτιση με το άλλο φύλο.

VI)Αυτή η απαγόρευση δημιουργεί αυτοσκοπούς στον πιστό, ότι ο γάμος θα του εξασφαλίσει (επιτέλους!) μία ενεργή σεξουαλική ζωή με τον/την σύντροφό του για να χαρεί κι αυτός τον έρωτα, όπως κάθε "φυσιολογικός" νέος. Μ'άλλα λόγια μπαίνει ο άνθρωπος σε περίεργα καλούπια σκέψης, χάνοντας εν τέλει τον πνευματικό στόχο του γάμου και βλέποντάς τον ως αυτοσκοπό, είτε για να προχωρήσει στην ολοκλήρωση αυτή καθ εαυτή, είτε για να τεκνοποιήσει.

Στο βιβλίο του πατρός Βασιλείου Βολουδάκη, "Ο γάμος, κατάργηση των δύο φύλων", διαβάζουμε:"Σ'αυτή τη ρηχή και αποκρουστική θεώρηση του γάμου (ως αναγκαίο κακό) εκ μέρους των ανθρώπων, έχουν συντελέσει δυστυχώς και αρκετοί άνθρωποι της Εκκλησίας -κληρικοί και λαικοί- με το να διαλαλούν σ'όλους τους τόνους πως μοναδικός σκοπός του γάμου είναι η τεκνογονία, αγνοούντες ότι η τεκνογονία είναι καρπός και όχι σκοπός του γάμου. Άλλωστε αν ήταν η τεκνογονία σκοπός, τότε ο Θεός θα ήταν αίτιος της ματαιώσεως του σκοπού του γάμου εκατομμυρίων ανθρώπων που δεν έχουν τη γονιμότητα για να φέρουν στον κόσμο παιδιά!"

Στο ίδιο θέμα συνηγορεί και ο Γιώργος Μαντζαρίδης στη "Χριστιανική Ηθική":"Αν ο γάμος υποταχθεί απκλειστικά στην τεκνογονία, πρέπει να θεωρείται ανυπόστατος, όπου δεν έχει ως συνέπεια τη γέννηση παιδιών ακόμα κι από ενδεχόμενη στειρότητα των συζύγων. Ούτε όμως η Εκκλησία ούτε ο κοινός νους δέχονται κάτι τέτοιο. Άλλωστε η θεώρηση της τεκνογονίας ως αποκλειστικού σκοπού του γάμου σημαίνει ουσιαστικά περιορισμό του νοήματός του στο πλαίσιο των σαρκικών σχέσεων των συζύγων, πράγμα που δεν συμβιβάζεται με την χριστιανική αντίληψη για τον γάμο"

Όλα αυτά τα αναφέραμε διότι θεωρούμε πως ίσως η αιτία για την οποία δημιουργείται αυτός ο αυτοσκοπός είναι ακριβώς η χρόνια αναβολή της ερωτικής συνουσίας και οι ψυχολογικές περιπλοκές που αυτή επιφέρει.

VII)Φρονούμε ότι όλοι οι παραπάνω λόγοι σε συνάρτηση με τη σύνθετη σεξουαλικότητα που δυστυχώς φέρει ο μέσος δυτικός άνθρωπος σήμερα δεν καλμάρεται από την πλευρά της εκκλησίας, όχι διότι εμμένει στην άποψή της περί της ετεροφυλοφυλίας ως μοναδική φυσική στάση ζωής, με την οποία συμφωνούμε απόλυτα, αλλά διότι με την άκαμπτη στάση που περιγράψαμε, περιπλέκεται και πάλι η σεξουαλική κατάσταση του πιστού υπό άλλες διαδρομές, εξ ίσου θα τολμούσαμε να πούμε επικίνδυνες με αυτές που ακολουθούν όσοι βρίσκονται εκτός Εκκλησίας, διαδρομές οι οποίες ελπίζουμε ότι έγιναν κατανοητές μέσα από τα ήδη μνημονευθέντα επιχειρήματα.

Οι ίδιοι οι Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας προκειμένου να δείξουν τα στάδια της πνευματικής ζωής προς τον θείο φωτισμό, παρομοιάζουν αυτήν προς τον πρωταθλητισμό σ'ένα αγώνισμα. Για να γίνει κανείς πρωταθλητής ας πούμε στο άθλημα είς ύψος, δεν θα τα καταφέρει μονομιάς.Θα χρειαστεί χρόνια προσπαθειών, ασκήσεων και αυθυπερβάσεων. Κάθε μέρα με την εξάσκηση του σώματος, με την πανάρχαιη μέθοδο της δοκιμής και πλάνης, βελτιώνεται ο αθλητής όλο και περισσότερο, φτάνει όλο και σε μεγαλύτερα ύψη. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στον έρωτα. Με συνεχή μακροβούτια μέσα στα προβλήματα της σχέσης. Τη ματαίωση του έρωτα και άλλοτε την εκπλήρωσή του. Την απώλεια του συντρόφου λόγω της τραγικότητάς μας. Τα ατέλειωτα δάκρυα που θα προκύψουν από την απώλεια και τον χωρισμό. Τη συνειδητοποίηση των σφαλμάτων που εξ αιτίας των χάσαμε το αγαπημένο μας πρόσωπο. Την ψυχική ωρίμανση που ανατέλλει απ την μετάνοια (μετα+νοώ=αλλάζω τρόπο σκέψης). Την αποφυγή των λαθών στην επόμενη σχέση, προκειμένου να μην ξαναπληγώσουμε τον άλλο και κατ επέκταση τον εαυτό μας. Χωρίς όλα αυτά πώς θα ετοιμαστούμε για το μεγαλύτερο αγώνισμα όλων, τον γάμο;

Σ'αυτό το ύψιστο αγώνισμα προς την ηθική και υπαρξιακή τελείωση, ο άνθρωπος πρέπει κατά τη γνώμη μας να έχει ζήσει απαραιτήτως κάποιες ολοκληρωμένες ερωτικές σχέσεις. Και γιατί αυτό; Διότι πολύ απλά μέσα σε μία σχέση παιδικού τύπου ο άνθρωπος δεν θα ξεκλειδώσει τα τρομακτικά σκοτάδια που κρύβονται μέσα στο υποσυνείδητό του, μέσα στον τρύπιο συναισθηματικό του κόσμο, παρά μόνο θα ζει μέσα σε μία υποκειμενική πραγματικότητα σ'έναν γυάλινο κόσμο, σε ένα ψευδο-ασφαλές κλουβί, όπου όπως στη σχέση μ'έναν φίλο βγάζει ελάχιστα στοιχεία του χαρακτήρα του στην επιφάνεια, έτσι και σε μία σχέση του χεριού και του φιλιού δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλει ο άνθρωπος προς τα έξω όλη την άβυσσο που υπάρχει μέσα του. Δεν θα ξέρει ποιος είναι, αφού τον εαυτό μας τον μαθαίνουμε σχεδόν αποκλειστικά μέσα από ολοκληρωμένες ερωτικές σχέσεις, αφού δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ξεγυμνωθούν οι εσωτερικές ανεπάρκειες, οι εγωισμοί και οι φόβοι, παρά μόνο αν καθρεπτιστεί η συεμπεριφορά μας στο έτερον ήμισυ. Μόνο έτσι είναι δυνατόν να εκδιπλωθεί πλήρως ο συναισθηματικός κόσμος του ανθρώπου. Και αυτό θα γίνει μόνο με την ολοκλήρωση της σχέσης μέσα από την ερωτική συνέυρεση των συντρόφων.Και μόνο έτσι είναι δυνατόν να ξέρουμε τι θέλουμε και τι ψάχνουμε να βρούμε στο άλλο φύλο, μ'αλλα λόγια τι μας ταιριάζει.Με το να δούμε στις προηγούμενες σχέσεις τι δεν μας άρεσε αρχίζουμε και ανακαλύπτουμε τι θέλουμε σε μία σχέση και τι απορρίπτουμε ως μη ταιριαστό στην ιδιοσυγκρασία μας, και αυτό αφορά και στην εξωτερική εμφάνιση και στον ψυχικό κόσμο. Αν δε τα δεις στην πράξη αυτά δεν θα ξέρεις τι ζητάς.

Ο κάθε ανοιχτόμυαλος και νοήμων άνθρωπος καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Δεν ξέρω αν ο πρώτος χριστιανός ή ο βυζαντινός τύπος ανθρώπου μπορούσε πράγματι ελευθέρα βουλήσει να μείνει εγκρατής μέχρι να βρει την καλή του και ωριμάζοντας από μόνος του(δηλαδή χωρίς εμπειρίες) να βγει έτοιμος να κάνει οικογένεια, πράγμα που χρήζει ειδικής ιστορικής διατριβής, πάντως το σίγουρο είναι ότι σήμερα και ανεξαρτήτως απ το γιατί φτάσαμε ως εδώ, δεν μπορεί πλέον ο άνθρωπος να ακολουθήσει αυτόν τον κανόνα της Εκκλησίας. Και όχι απλά δεν μπορεί, αλλά φρονούμε πως είναι επικίνδυνο πλέον για την ψυχική του υγεία να το παίζει μοναχός χωρίς να υπάρχει λόγος. Πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να λερωθεί η ψυχή του αν προτιμήσει τις φαντασιώσεις και τις εμμονές, από μια ζωή γεμάτη βιώματα, όσο περιπετειώδη κι αν είναι αυτά, αφού η ζωή η ίδια είναι μια μεγάλη περιπέτεια, ένα καθημερινό ρίσκο. Ακόμα και η είσοδος κάποιου στο πλήρωμα της Εκκλησίας είναι ένα ρίσκο, και αυτό πιστοποιείται στα ίδια τα λόγια του Ιησού Χριστού: "Σας στέλνω στα πρόβατα ανάμεσα στους λύκους. Να έχετε τη σύνεση που έχουν τα φίδια και την ακεραιότητα που έχουν τα περιστέρια...θα παραδώσει ο αδελφός τον αδελφό στο θάνατο, κι ο πατέρας το παιδί, και θα ξεσηκωθούν τα παιδιά να θανατώσουν τους γονείς. Και όλοι θα σας μισούν εξ αιτίας μου. Όποιος όμως μείνει σταθερός ως το τέλος, αυτός θα σωθεί" (Μτ.10,16-22)

Λόγω της έκπτωτης φύσης μας υποχρεούμαστε να ξαναδοκιμάσουμε τον απαγορευμένο καρπό, να ξαναζήσουμε το ίδιο πανανθρώπινο δράμα των πρωτοπλάστων ξανά και ξανά, σε μια αιώνια επανάληψη του πρώτου πειρασμού. Κι όμως ξέρουμε όλοι μας πώς δεν γίνεται αλλιώς, για την ώρα τουλάχιστον. Αν δεν πάθεις, δεν θα μάθεις, που λέει κι ο λαός.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Λυπάμαι πολύ όταν συλλογίζομαι ότι η πιο ρεαλιστική, η πιο αγαπητική, η πιο κοινωνική θρησκεία του πλανήτη, ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός. υποπίπτει σε τόσο τραγικά λάθη, όπως αυτή η άκαμπτη και καταστροφική για τον σύγχρονο άνθρωπο στάση απέναντι στις προγαμιαίες σχέσεις. Και να 'ταν μόνο αυτό; Ακόμα πιο λυπηρό και περίεργο συνάμα είναι όταν βλέπεις παρόμοιες σε μέγεθος αντιφάσεις και σ'αλλους τομείς της Ορθόδοξης διδασκαλίας και ζωής, τις οποίες αντιφάσεις σιγά-σιγά και με οποιοδήποτε κόστος θα φέρνουμε στο φως. Άλλωστε συνηθίσαμε στη ζωή να πορευόμαστε μέσα από μοναχικούς δρόμους, έξω από στεγανά, προκαταληψεις και καταπιεστικές δομές που επιβάλλουν με τον τρόπο τους όλες οι κοινωνικές ομάδες, διαμέσου των αιώνων, σ'αυτό το άπατο (για την ανθρώπινη ικανότητα αντίληψης), απίστευτο, τρομακτικό δράμα της ανθρώπινης ιστορίας...