Ας κάνουμε μια προεπισκόπηση του ιδεολογικού (καλύτερα κοσμο-θεωρητικού) υποβάθρου του ιστολογίου μας. Πρέπει ευθύς εξ αρχής να ξεκαθαρίσω ότι αισθάνομαι τον εαυτό μου ενεργό μέλος της κοινωνίας αυτής στην οποία ζούμε όλοι μας. Μια κοινωνία με χιλιάδες προβλήματα, μια κοινωνία στην οποία κυριαρχούν ακόμα δυστυχώς οι νόμοι της ζούγκλας και της διαφθοράς σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο,ενώ σε ψυχολογικό και σε πνευματικό επίπεδο κυριαρχούν άγραφοι νόμοι όπως η υποκειμενικότητα, σαν παιδί της μετανεωτερικότητας, όπου όλα επιτρέπονται, αφού τίποτα δεν είναι αληθινό. Όλες οι αφηρημένες έννοιες, αγάπη, ελευθερία, σοφία κλπ είναι κατ'εξοχήν υποκειμενικές, και ως εκ τούτου ο καθένας τις βλέπει αλλιώς, και αυτός ο νόμος υπάρχει και κινεί τα νήματα των σύγχρονων κοινωνιών. Επίσης κυριαρχεί ο κυνισμός, τον οποίο λόγω της καθημερινής μου και πολυποίκιλης επαφής με τον έξω κόσμο παρατηρώ καθημερινά στα βλέμματα και στα λόγια των γύρω μου, τα διαφόρων ειδών πάθη, ή αλλιώς νευρώσεις, ματαιώσεις, συμπλέγματα, τα οποία αποτελούν τους προσωπικούς δαίμονες του καθενός. Ωστόσο είναι τόσο πανανθρώπινα όλα αυτά τα σκοτεινά μας σημεία, που όλα λίγο πολύ στην ίδια γλώσσα μιλάνε.
Εμείς εδώ με τη φαντασία μας, τις γνώσεις μας και πάνω απ όλα τις εμπειρίες μας θα προσπαθήσουμε με αυτοτελή άρθρα να διασαφηνίσουμε τις αιτίες όλων αυτών των φαινομένων, να ανακαλύψουμε μέσα από διαδρομές θρησκειοφιλοσοφικές κυρίως την άκρη του νήματος, το μίτο της Αριάδνης, διότι πιστεύω ότι σαν κοινωνία και οι περισσότεροι από μας κάπου τον χάσανε και βρίσκονται σε τεράστιο λαβύρινθο.
Θα μας απασχολήσουν τα διαχρονικά και κρίσιμα ερωτήματα τι είναι ο άνθρωπος, τι είναι η ζωή, υπάρχει Θεός; υπάρχει μετά θάνατον ζωή; τι ρόλο παίζουν οι θρησκείες στον κόσμο; Ισχύει αυτό που λένε οι περισσότεροι συμπολίτες μας ότι ο μοναδικός τους σκοπός ήταν και είναι να αφαιμάσουν τις τσέπες των λαών και να ελέγχουν τις συνειδήσεις, φτιάχνοντας και συντηρώντας ανελεύθερες κοινωνίες; ή μήπως είναι κάτι πολύ βαθύτερο, πολύ πιο πνευματικό, που αντανακλά μια πανανθρώπινη και αιώνια ανάγκη-επιθυμία του ανθρώπου να έρθει σε επαφή με το θείο, με το άπειρο, με τον Δημιουργό του, με το βαθύτερο Είναι που συνέχει τα πάντα και νιώθει ο άνθρωπος ασυνείδητα ότι είναι κι αυτός κομμάτι του;
Είναι η πίστη μια φρούδα ελπίδα; Μία μάταιη προσπάθεια να εκλογικεύσουμε τον θάνατο; να νιώσουμε πιο οικεία; να απαλλαχτούμε προσωρινά απ το άγχος που συνοδεύει η σκέψη ότι όταν πεθάνω θα γίνω χώμα και θα εξαφανιστώ, ή έστω θα υπάρχω σε μια άλλη μορφή ύλης; και αν ναι τότε γιατί μας κάνει τόσο καλό τις περισσότερες φορές όπως δείχνουν και σχετικές έρευνες; Εαν η πλάνη έχει τέτοια δυναμική ώστε να θεραπεύει ανίατες ασθένειες,εκεί που η επιστήμη παρατάει τα νυστέρια και παραδόιδει τη σκυτάλη στην προσευχή, τότε ίσως να φαίνεται πολύ "φτηνή" η εξήγηση της αυθυποβολής...Είναι τελικά θάρρος και γενναιοψυχία να μην πιστεύεις στον Θεό και στο επέκεινα της ζωής και της ύλης, ή μήπως μια πλάνη των ίδιων των αισθήσεων, οι οποίες επειδή είναι το μόνο που βλέπουμε με τα γυμνά μας μάτια, και λόγω της παχυλής τους φύσης δεν μπορούμε να δούμε λεπτότερες καταστάσεις της ύλης λόγω της απειρίας μας;
Εμείς εδώ με τη φαντασία μας, τις γνώσεις μας και πάνω απ όλα τις εμπειρίες μας θα προσπαθήσουμε με αυτοτελή άρθρα να διασαφηνίσουμε τις αιτίες όλων αυτών των φαινομένων, να ανακαλύψουμε μέσα από διαδρομές θρησκειοφιλοσοφικές κυρίως την άκρη του νήματος, το μίτο της Αριάδνης, διότι πιστεύω ότι σαν κοινωνία και οι περισσότεροι από μας κάπου τον χάσανε και βρίσκονται σε τεράστιο λαβύρινθο.
Θα μας απασχολήσουν τα διαχρονικά και κρίσιμα ερωτήματα τι είναι ο άνθρωπος, τι είναι η ζωή, υπάρχει Θεός; υπάρχει μετά θάνατον ζωή; τι ρόλο παίζουν οι θρησκείες στον κόσμο; Ισχύει αυτό που λένε οι περισσότεροι συμπολίτες μας ότι ο μοναδικός τους σκοπός ήταν και είναι να αφαιμάσουν τις τσέπες των λαών και να ελέγχουν τις συνειδήσεις, φτιάχνοντας και συντηρώντας ανελεύθερες κοινωνίες; ή μήπως είναι κάτι πολύ βαθύτερο, πολύ πιο πνευματικό, που αντανακλά μια πανανθρώπινη και αιώνια ανάγκη-επιθυμία του ανθρώπου να έρθει σε επαφή με το θείο, με το άπειρο, με τον Δημιουργό του, με το βαθύτερο Είναι που συνέχει τα πάντα και νιώθει ο άνθρωπος ασυνείδητα ότι είναι κι αυτός κομμάτι του;
Είναι η πίστη μια φρούδα ελπίδα; Μία μάταιη προσπάθεια να εκλογικεύσουμε τον θάνατο; να νιώσουμε πιο οικεία; να απαλλαχτούμε προσωρινά απ το άγχος που συνοδεύει η σκέψη ότι όταν πεθάνω θα γίνω χώμα και θα εξαφανιστώ, ή έστω θα υπάρχω σε μια άλλη μορφή ύλης; και αν ναι τότε γιατί μας κάνει τόσο καλό τις περισσότερες φορές όπως δείχνουν και σχετικές έρευνες; Εαν η πλάνη έχει τέτοια δυναμική ώστε να θεραπεύει ανίατες ασθένειες,εκεί που η επιστήμη παρατάει τα νυστέρια και παραδόιδει τη σκυτάλη στην προσευχή, τότε ίσως να φαίνεται πολύ "φτηνή" η εξήγηση της αυθυποβολής...Είναι τελικά θάρρος και γενναιοψυχία να μην πιστεύεις στον Θεό και στο επέκεινα της ζωής και της ύλης, ή μήπως μια πλάνη των ίδιων των αισθήσεων, οι οποίες επειδή είναι το μόνο που βλέπουμε με τα γυμνά μας μάτια, και λόγω της παχυλής τους φύσης δεν μπορούμε να δούμε λεπτότερες καταστάσεις της ύλης λόγω της απειρίας μας;
3 σχόλια:
πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση...
Κάνοντας μια αναδρομή στα περιεχόμενα των εκδόσεων ''Εισέλιξη'',σταμάτησα στο ''Μίτο της Αριάδνης''.Έπεσα λοιπον σε αυτο το σημείο.Αρχικά, διάβαζα γρήγορα ,να έχω μια γενική εικόνα του θέματος..αλλά πολύ σύντομα ,συνέλαβα τον εαυτό μου να εστιάζει με προσοχή σε όλο το κείμενο.. Οι κοινές ,όμορφες ανησυχίες μου με τον συγγραφέα,οι τόσο διαχρονικές!! Όπως επίσης,μου κίνησε το ενδιαφέρον,ή ενδόμυχη επιθύμια του συγγραφέα ως προς τον εντοπισμό της πηγής, αιτίας των πραγμάτων,κατι που με παρέπεμψε στο φιλοσοφικό και πνευματικό του υπόβαθρο..Ειλικρινά,χαίρομαι για το συγγραφικό του έργο!
The myth of Theseus and the thread of Ariadne
Theseus had to slay the Minotaur. The Minotaur was imprisoned inside the labyrinth (maze) - a confusing, complex building constructed by Daedalus. Once somebody entered the labyrinth, it was impossible for him to leave and he was devoured by the monster. Ariadne therefore gave Theseus a spool of thread that he let unwind through the labyrinth so that he wouldn't lose his path. Theseus managed to kill the Minotaur and, using this thread, to get out of the labyrinth and to finally escape from Crete.
The labyrinth and the Minotaur represent our lower self, the low nature or shadow, the aggregation of fears, passions and suppressed and undesirable aspects of our character; the labyrinth represents the various subconscious levels of our mind in which the various aspects of ego is crystallized and the Minotaur the instinctive desires and passions and especially the sexual desire.
We are the hero Theseus that has to slay the ego (Minotaur) and Ariadne represents a reflection of our Soul or the light of awareness and our divine mother as well who always protects us and help us kill the ego and realize the Truth. The thread represents our connection with the light of awareness. We are connected with our soul when we are aware of the silent space of awareness within; this is what we call Self-awareness or Self-remembrance. We can connect with our Divine Mother by prayer, meditation, devotion, repetition of Shakti mantras and we can activate her power in us by awakening the Kundalini –Shakti.
We cannot explore and be aware of our subconscious egoic patterns if we are not capable to remain detached from the mind, its mental, emotional formations and impulses. We cannot remain detached if we have not developed a sattvic mind and self-awareness.
Self-awareness together with discrimination, dispassion, courage, determination, faith, patience, perseverance are the necessary virtues in order to slay the multi-face ego and realize our divine nature which is eternal, indestructible, peaceful and blissfulblissful.
Δημοσίευση σχολίου