Οι Θρησκείες θα Αφανίσουν τον Άνθρωπο; Κριτική στον Λιαντίνη

   Θα ήθελα να σχολιάσω ως ελεύθερος σκεπτόμενος θεολόγος ότι είναι ατυχέστατα αυτά που λέει ο όντως μεγάλος Λιαντίνης στο ακουστικό αυτό ντοκουμέντο (παρατίθεται παρακάτω), καθώς: 

   1ον: αποκλείεται να αφανιστεί η ανθρωπότητα λόγω των θρησκειών γιατί πολύ απλά οι θρησκείες παρόλη την αναβίωσή τους τις τελευταίες δεκαετίες κυρίως στην Αμερική αλλά και στην Ανατολική Ευρώπη (στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ), ουσιαστικά βρίσκονται σε βαθιά παρακμή τουλάχιστον στις δυτικές κοινωνίες, η οποία κατά τη γνώμη μου είναι και μη αναστρέψιμη, που σημαίνει ότι η θρησκεία έχει χάσει άπαξ την αρχαία και μεσαιωνική της παντοδυναμία επί της πολιτικής και επί της κοινωνίας. 

Η πιο πιθανή αιτία του αφανισμού της ανθρωπότητας είναι μάλλον η εξαθλίωση της ανθρώπινης υπάρξεως και η πλήρη αποξένωσή του απ τον Αληθινό Πνευματικό του Εαυτό, είτε από τις πυρηνικές κεφαλές των "διαφωτισμένων" κυβερνήσεων της Δεξίας (ΗΠΑ) και της Αριστεράς (Β.Κορέα).

     2ον: Είναι πλέον παλιός και αναχρονιστικός ο ισχυρισμός ότι σε όποια χώρα γεννιέσαι, ασυνείδητα και ψυχαναγκαστικά ασπάζεσαι την θρησκεία της χώρας σου, καθώς έχουμε χιλιάδες παραδείγματα ανθρώπων απ ολο τον κόσμο, οι οποίοι αλλαξοπιστούν στην ενήλικη ζωή, και ασπάζονται θρησκευτικά δόγματα και πίστεις των οποίων η γεωγραφική τους καταγωγή είναι χιλιάδες χιλιομετρα μακρυά, και πολλές φορές με κίνδυνο της ζωής τους, πράγμα που σημαίνει ότι έχουν πλήρη συναίσθηση του τι κάνουν. Ήδη αυτό το φαινόμενο το βλέπουμε στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες της ιεραποστολής και της μύησης των Ελλήνων πχ στα Χριστιανικά Μυστήρια. Επίσης εάν ίσχυε αυτό που λέει ο Λιαντίνης διαμέσου του Ρουσσώ, τότε ο θρησκευτικός συγκρητισμός του κινήματος της Νέας Εποχής δεν θα είχε καμμία αποτελεσματικότητα στους καιρούς που ζούμε. Το γεγονός όμως της μείξης στη φιλοσοφία του σύγχρονου ανθρώπου θρησκευτικών και πνευματικών πεποιθήσεων από διαφορετικές παραδόσεις είναι αδιαμφισβήτητο.

     3ον: Είναι το πλέον φανερό για όποιον διαβάζει και έχει ένα ευρύ πνεύμα ότι δεν υπάρχει ΜΙΑ επιστήμη σε κανέναν επιστημονικό κλάδο. Οι Βιολόγοι έχουν επι μέρους διαφορές μεταξύ τους, οι φυσικοί επίσης, οι ψυχολόγοι, οι κοινωνιολόγοι, οι φιλόλογοι, οι ιστορικοί κλπ, παντού αλληλεπιδρούν διαφορετικές "σχολές" σκέψης, διαφορετικές φιλοσοφίες και κατευθύνσεις πάνω στην ίδια επιστήμη, αλλά δεν παύει να είναι επιστήμη, εφόσον ακολουθεί την μέγιστη μεθοδολογική λειτουργικότητα που μπορεί να έχει κάθε επιμέρους κλάδος (Ο γνωστός αστροφυσικός Μάνος Δανέζης παραπονιέται σε κάθε δημόσια ομιλία του ότι η Θεωρία της Σχετικότητας διδάσκεται ελάχιστα στη σχολή Φυσικής του ΕΚΠΑ, που σημαίνει ότι ακόμα και σήμερα η Κβαντομηχανική δεν κυριαρχεί στο πρόγραμμα σπουδών της κατά τα άλλα σύγχρονης Φυσικής του πανεπιστημίου). Το ίδιο ισχύει και για την Θρησκειολογία. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

  4ον: Το ότι εκμηδενίζει πλήρως το έργο του θεολόγου, αντανακλά την προσωπική και υποκειμενική του προκατάληψη, αφού όλοι μας ξέρουμε περιπτώσεις φίλων μας που μιλάνε με τα καλύτερα λόγια για τον θεολόγο που είχαν είτε στο γυμνάσιο είτε στο λύκειο, γιατί ο θεολόγος έχει πολύ περισσότερα να πει απ'όσο νομίζει η κοινωνία, και μεγάλο έργο να προσφέρει, εάν και εφόσον είναι κατάλληλα καταρτισμένος στο λειτούργημά του. Προσωπικά και ύστερα από βαθύτατη αυτογνωσιακή διαδρομή πολλών ετών, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αν διασώθηκε κάτι από την παιδική μου ηλικία, αυτό οφείλεται στο κατηχητικό που πήγαινα στον Άγιο Νικόλαο Πευκακίων Αθηνών. 

    Πάρα πολλά πράγματα θα μπορούσαμε να πούμε για τον αξιοσέβαστο φιλόσοφο, ποιητή και δάσκαλο Δημήτρη Λιαντίνη. Μακάρι η ελληνική επικράτεια να ήταν γεμάτη από δυνατές και στιβαρές πνευματικές προσωπικότητες όπως εκείνος. Όμως η κατά βάθος Νιτσεϊκή του ιδιοσυγκρασία, η βαθιά απαισιοδοξία που τον διακατείχε, ο υπερβολικός ορθολογισμός (που καταλήγει κάποιον στη λαίλαπα και την πνευματική ασθένεια του αθεϊσμού) και η υπερβολική του αγάπη για την αρχαία Ελλάδα (που εύκολα μπορεί να οδηγήσει μία ψυχή στην προγονοπληξία και άρα στο να μη βλέπει κάποιο όραμα για το μέλλον του κόσμου) τον οδήγησαν στην αυτοχειρία του στον Ταΰγετο. Για την αυτοχειρία έχουν γραφτεί πολλά. Πιστεύω ότι ο Εσωτερισμός έχει την καλύτερη και πιο κοντά στην Αλήθεια τοποθέτηση περί του θέματος. Η Αυτοκτονία δεν είναι μαγκιά. Είναι αυτοταπείνωση!! Στην κυριολεξία και με οντολογική έννοια του λέω αυτό. Είναι μία απαράδεκτη, οντολογικά πρωτίστως, πράξη που για τον ίδιο τον αυτόχειρα δεν μπορούμε να φανταστούμε τι συνέπειες θα έχει στην επόμενη ενσάρκωσή του (εννοείται ότι ο γράφων το άρθρο ασπάζεται τη θεωρία της Μετενσαρκώσεως). 

    Δεν είναι δυνατόν η κοινωνία που τόσο πολύ διψάει και πεινάει κατά βάθος από γνώση, από φιλοσοφία, από αλήθειες, από λογική και από κατεύθυνση, να χάνει έναν νεοέλληνα φιλόσοφο σαν τον Λιαντίνη. Εάν ο Λιαντίνης ήταν απαισιόδοξος και πεσσιμιστής ως προς το μέλλον του Ελληνισμού, με αυτή του την πράξη τι μήνυμα πέρασε στην ελληνική κοινωνία, και μάλιστα σχεδόν σε όλη, αφού έγινε πολύ γνωστή η ιστορία της εξαφάνιστής του δια τηλεοράσεως; Ο άνθρωπος που αγαπάει αληθινά τον εαυτό του και τον λαό του, επ ουδενί δεν θα βάλει τέλος στη ζωή του, γνωρίζοντας μάλιστα την αξία του, αλλά θα κάνει το ακριβώς αντίθετο. Όσο δύσκολα και να είναι τα πράγματα με την ελληνική κοινωνία (και όντως είναι, και πόσο μάλλον σήμερα, 19 χρόνια μετά τον θάνατό του) ένας στιβαρός φιλόσοφος μα πάνω απ όλα γενναίος άνθρωπος, στέκεται στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων, συνειδητοποεί ότι είναι σε θέση να γράψει ιστορία στο όνομα όχι μόνο το δικό του αλλά και ολόκληρου του έθνους του, και θα έπρεπε μέχρι και την τελευταία του αναπνοή να την ξοδέψει στη διαφώτιση, τη μόρφωση, και τον φωτισμό του ελληνικού λαού όπως έκαναν άλλοι και άλλοι ευεργέτες του Ελληνισμού (Κοσμάς ο Αιτωλός, Αδαμάντιος Κοραής, Γιάννης Ρίτσος, Οδυσσέας Ελύτης, Μανώλης Γλέζος κλπ). Για φανταστείτε σε μία Ελλάδα που υποφέρει τα πάνδεινα και βρίσκεται σε αυτό το ιστορικό κατάντημα, οι φιλόσοφοί της να αυτοκτονούν. Ποιος τελικά θα μας σώσει σε αυτή τη χώρα, εάν οι νέοι φεύγουν, οι ποιητές πέφτουν σε κατάθλιψη και οι φιλόσοφοι είτε αυτοκτονούν (Λιαντίνης) είτε ξεπουλιόνται (Ράμφος) και αφομοιώνονται από το Σύστημα;