Ένα Σχόλιο για τον Πάσσαρη που Θέλει να Μονάσει

Προσφάτως πληροφορηθήκαμε από τα Μέσα ότι ο περιβόητος κακοποιός και ψυχρός δολοφόνος Κώστας Πάσσαρης εκδήλωσε την επιθυμία του στον αρχιμανδρίτη πατέρα Γερβάσιο, αφού αποφυλακιστεί να γίνει μοναχός στο Άγιον Όρος. Ήδη κυκλοφορεί δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών (πατήστε εδώ )σύμφωνα με το οποίο ο Πάσσαρης ήδη διαβάζει πολλά θρησκευτικά και θεολογικά βιβλία, νηστεύει τις Τετάρτες και τις Παρασκευές παρά τους χλευασμούς που υφίσταται από συγκρατουμένους του, και το πιο εντυπωσιακό: τελεί τη Μεσονυκτική Ακολουθία και τον Μοναχικό Κανόνα. 

Είναι δυνατόν η ψυχή αυτού του ανθρώπου, τον οποίο θυμόμαστε οι περισσότεροι για την απίστευτη ευφυΐα του να κάνει το έγκλημα, είτε αυτό ήταν ληστεία είτε δολοφονία, και να ξεφεύγει της σύλληψης, έναν άνθρωπο που σκότωσε τουλάχιστον 7 άτομα με ιδιαίτερη υπανθρωπία και απίστευτη σκληρότητα, να έχει διανύσει τόσο μεγάλη εσωτερική απόσταση και από τα εγκλήματα που έχει στις πλάτες του καθώς και το αίμα των αθώων ψυχών που αφαίρεσε, να έχει καταφέρει να φτάσει μέχρι το κατόφλι της πνευματικότητας; Η θεολογική απάντηση είναι ναι, εφόσον και στο Ευαγγέλιο έχουμε πολλές αφηγήσεις αμαρτωλών και εγκληματιών οι οποίοι μετανόησαν με πολύ συγκινητικό και αποκαλυπτικό πολλές φορές τρόπο. Μην ξεχνάμε ότι ο ληστής ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μπήκε στον Παράδεισο κατόπιν εντολής του Ιησού Χριστού ενόσω βρίσκονταν και οι δύο επάνω στο σταυρό. 

Παρ όλα αυτά όμως γνωρίζουμε πολύ καλά και το βλέπουμε καθημερινά όσοι παρατηρούμε με πνευματικά μάτια αυτό τον κόσμο, ότι η μετάνοια είναι μία πάρα πολύ δύσκολη υπόθεση. Εδώ δυσκολευόμαστε να μετανοήσουμε για αμαρτήματα του στυλ να είμαι ασυνεπής ως προς τη σύντροφό μου και ενώ της έχω τάξει ότι θα κάνω κάτι συγκεκριμένο να μην το κάνω, κάτι που δείχνει ασυνέπεια και ανευθυνότητα. Και αυτό δεν είναι κάτι απλό, αλλά μια πολύπλοκη κατάσταση στην οποία περιπλέκεται το θέλημα αυτού που λέω εκείνη την ώρα, μέσα από το οποίο εκφράζεται το συνειδητό μου, με το θέλημα το οποίο μου βγαίνει την ώρα που υποτίθεται ότι πρέπει να κάνω αυτό που υποσχέθηκα. Τότε δεν μιλάει το συνειδητό, αλλά το υποσυνείδητο. Πόσες φορές δεν περιπλέκεται το συνειδητό με το υποσυνείδητο στις καθημερινές μας υποθέσεις, στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους, στα κίνητρα με τα οποία σκεφτόμαστε και πράττουμε; Εάν λοιπόν εδώ δεν μιλάμε καν για τέτοιας φύσεως "αμαρτήματα", αλλά για εγκλήματα που αφορούν αφαίρεση ψυχών, ίσως το μεγαλύτερο αμάρτημα που μπορεί να διαπράξει ένας άνθρωπος, εδώ πια η μετάνοια καταντάει μια ουτοπία, μία πραγματικά απίστευτα δύσκολη υπόθεση. Αν θυμάστε το εκπληκτικό έργο "Το Νησί", ρώσικης παραγωγής στο οποίο ο πρωταγωνιστής σκότωσε κατά λάθος έναν άνθρωπο,  κατόπιν τον βλέπουμε ως μοναχό να ζει κάθε ώρα και στιγμή στη δόνηση της ταπείνωσης και της μετάνοιας. Αυτό πόσο εφικτό είναι για κάποιον που όχι έναν, αλλά 7 άτομα σκότωσε και σε δεκάδες άλλα άτομα προκάλεσε ανείπωτο πόνο, φόβο και τρόμο; Οπότε ας μην βιαζόμαστε εμείς οι θεολογούντες να θριαμβολογήσουμε ότι "να έκανε το θαύμα του ο Χριστός", και ας είμαστε λίγο πιο προσγειωμένοι στο έδαφος του πνευματικού ρεαλισμού. 

Επίσης έχω να θέσω ακόμα έναν πολύ σημαντικό προβληματισμό:     Προσωπικά βρίσκω ευχάριστο αυτό το γεγονός, εάν και εφόσον όμως κατά την ταπεινή μου γνώμη ο Πάσσαρης έχει μπει πριν ή ταυτόχρονα με το δρόμο της θρησκείας, στο δρόμο της ψυχοθεραπείας. Διότι η ζωή μου έχει καταδείξει μέσα από πάρα πολλά παραδείγματα ότι η πορεία προς το Φως και την Αληθινή Ζωή περνάει απαραιτήτως και ως εκ των ων ουκ άνευ πρώτα μέσα από την ψυχολογία, την θεραπεία και την επούλωση των παιδικών τραυμάτων, την αφαίρεση των παιδικών προγραμμάτων-εμφυτευμάτων, εξ αιτίας των οποίων ίσως ο Πάσσαρης σκότωνε με τόση ευκολία ανθρώπους, και εν συνεχεία να προχωρήσει όντας θεραπευμένος από τις πληγές του Εγώ σε μία πνευματική, μεταφυσική, θρησκευτική και υπερβατική θέαση του κόσμου. Ή τουλάχιστον να γίνονται μέσα στην ψυχή του ανθρώπου ταυτόχρονα και οι ψυχολογικές και οι πνευματικές διεργασίες. Αν όμως γίνουν μόνο οι πνευματικές και παραθεωρηθούν οι ψυχολογικές, τότε σ΄ έναν άνθρωπο με παρελθόν ακραίας προσωπικότητας, ο δρόμος προς τον φανατισμό και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό είναι πάρα πολύ πιθανός.

Εάν ο Πάσσαρης δεν έχει περάσει μέσα από στοιχειώδεις ψυχαναλυτικές διαδικασίες και πάει όντως στο Άγιον Όρος, πολύ πιθανό να καταλήξει φονταμενταλιστής μοναχός που θα κατεβαίνει στις πορείες με αυτή τη θλιβερή μαύρη σημαία που έχουμε δει κατά καιρούς να λέει "Ορθοδοξία ή Θάνατος". 

Στην δύσκολη εποχή και στην Κρίσιμη Καμπή που διανύουμε ως ανθρωπότητα, όπως έχω πει πολλές φορές, η θεραπαινίδα της ανθρώπινης δυστυχίας, είτε μιλάμε για έναν απλό άνθρωπο με τα πάθη του, είτε για έναν κατά συρροή δολοφόνο, είναι το τρίπτυχο Ψυχολογία-Φιλοσοφία-Θεολογία, και μάλιστα με τη σειρά με την οποία τα θέτω. Πρώτα ξεκινάει στοιχειωδώς ο δρόμος προς την αυτογνωσία και την επίγνωση του ποιος είμαι και γιατί έκανα όσα έκανα μέχρι τώρα, με ποια εσωτερικά και ψυχαναλυτικά κίνητρα, μετά αρχίζω να φιλοσοφώ για το τι είναι η ζωή, αν υπάρχει Θεός, αν υπάρχει ψυχή, τι είναι ο κόσμος, ποιο είναι το νόημα της ζωής, και μετά αρχίζω να αναπτύσσω τον εσωτερικό μου εαυτό, την πνευματικότητά μου, και να καλλιεργώ τη σχέση μου με το επέκεινα και το θεϊκό μου κομμάτι. Οποιαδήποτε ανατροπή αυτού του τριπτύχου, πχ να ξεκινήσει κανείς απ το τέλος, απ την Πνευματικότητα, πορεία που την έχω δει σε πολλούς ανθρώπους, δημιουργεί παθολογικές καταστάσεις, φονταμενταλισμό παντός είδους και αμαυρωμένες εικόνες του Θεού. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε για να καθαρίσουμε όντως και να μην κάνουμε κύκλους γύρω από τις παγίδες του Εγώ μας, είναι να ακολουθήσουμε αυτό το τρίπτυχο. Πνευματικότητα χωρίς Ψυχολογία είναι μία επικίνδυνη παγίδα. Απ την άλλη πλευρά Ψυχολογία χωρίς Πνευματικότητα δεν οδηγεί κάπου διότι για να αλλάξει πραγματικά ο άνθρωπος χρειάζεται οντολογική κατεύθυνση και πολύ γερές υπαρξιακές βάσεις, διαφορετικά η δυσκολία της αλλαγής είναι τόσο μεγάλη που θα συντριβεί οποιαδήποτε προσπάθεια ψυχοθεραπείας. Η Φιλοσοφία τέλος θα μπορούσα να πω ότι είναι ο συνεκτικός κρίκος μεταξύ Ψυχολογίας και Πνευματικότητας. Ούτε χωρίς αυτή μπορούμε να πορευτούμε προς την Αληθινή Ζωή γιατί διαφορετικά θα πέσουμε στην παγίδα να βρίσκουμε σε όλα εύκολες και εύπεπτες απαντήσεις, επειδή το Εγώ βιάζεται να δώσει απάντηση στα ερωτήματα, ενώ η Φιλοσοφία δεν βιάζεται, αλλά ξέρει πόσο δύσκολη είναι η απάντηση στα ερωτήματα.