ο Χριστιανισμός του αιώνα μας είναι απελπιστικά ταυτόσημος και αντίστοιχος με τον Ιουδαϊσμό της εποχής του Χριστού. Μέσα στην Εκκλησία κυριάρχησε μία πιστή τήρηση σ'ενα κατεβατό από νόμους και κανόνες, ξεχνώντας την Αναρχία της Αγάπης και την επαναστατική φύση του Χριστού. Ππροσκολλήθηκε στο τυπικό και στο τελετουργικό κι έχασε την ουσία, εγκλωβίστηκε μέσα στις βεβαιότητες και τα δόγματά της και ξέχασε να κάνει διάλογο με την εποχή και τις προκλήσεις της. Οι παχουλοί ιερείς της γέμισαν με οίηση και φιλαργυρία την ψυχή τους, χρίζοντας παράλληλα τον εαυτό τους μοναδικούς αποδέκτες της θείας χάριτος, αποκλείοντας έτσι τους πιστούς από την πραγματική μετοχή της θείας δόξας και εγκλωβίζοντας το ποιμνίο στα επιτίμια, τις απαγορεύσεις και τις ενοχές, που δεν έχουν καμμία σχέση με την πνευματικότητα και την υπαρξιακή ευτυχία. Η Εκκλησία κλείστηκε στον εαυτό και την αυταρέσκειά της όντας αμήχανη μπροστά στις ανακαλύψεις της προχωρημένης επιστήμης και τα προβλήματα και τα αιτήματα της κοινωνίας.
Στη μεγάλη και παγκόσμια ανατροπή που θα έρθει, η Εκκλησία θα βρεθεί διαιρεμένη, αλαζονική, ναρκωμένη και απροετοίμαστη, και τότε θα αποδειχτεί ότι η θέση της πλέον ανήκει στο παρελθόν μίας Σταυρικής Εποχής που τελείωσε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου